131 Ι.Μ.ΠΑΤΡΩΝ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2010


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Ἀριθμ. Πρωτ: 853

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  131η

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

 

 «Δεῦτε Χριστοφροι Λαο κατδωμεν θαῦμα πᾶσαν ἔννοιαν ἐκπλῆττον κα συνχον».

 

Παιδι μου εὐλογημνα,

Ἡ Πανμωμος Κρη, ἡ Παρθνος Μαρα, μσα σ ἕνα ταπειν κα ἄσημο τπο, φρει στν κσμο, τν Θεν ὡς ἄνθρωπο. Ἡ ἄκρα ταπενωση κα συγκατβαση τοῦ ἀπερινοτου, ἀκαταλπτου κα ἀπερου Θεοῦ, ἐκπλσσει τος ἀγγλους, καταπλσσει τν ἄνθρωπο κα τν κτση ὁλκληρη. «Θες τ τεχθν, ἡ δ Μτηρ Παρθνος. Τ μεῖζον ἄλλο καινν εἶδεν ἡ κτσις;». Τοῦτο τ θαῦμα ἑρμηνεῦσαι γλῶσσα, οὐ δναται. Ἡ ἀγπη σαρκνεται, κενοῦται, ἀδειζει, γι ν πληρσῃ, τ σμπαντα χαρᾶς κα εὐφροσνης κα ν ἀναστσῃ τν πεπτωκυαν ἀνθρωπνην φσιν.

Ἦλθε ὁ Θες τν ὥρα πο ὁ ἄνθρωπος εὑρσκετο σ ἀπγνωση κα ἀτνιζε μ τν ἐλπδα τῆς σωτηρας, μνο στν οὐραν, ἀφοῦ ὅλα τ γινα τν εἶχαν προδσει κα οἰκτρῶς ἀπογοητεσει.

Ττε ἦλθε ὁ Σωτρ, λγει ὁ Ἱερς Χρυσστομος, κα «Ἐκκλησας σρκα ἀνλαβε...» κα συνεχζει: «Κα ἐλθν εἰς τ καταγγιον αὐτῆς κα εὑρν αἰχμῶσαν, γυμνν, πεφυρμνην αἵματι, ἔλουσεν, ἤλειψεν, ἔθρεψεν, ἐνδυσε ἱμτιον, οἶον εὑρεθῆναι ἕτερον οὐκ ἔνι».

Αὐτς ὁ ἴδιος ὁ Θες, ἡ σαρκωμνη ἀγπη, ἔρχεται κα σμερα κοντ μας, ἀφνει τν οὐραν, κενοῦται γι μᾶς. «Λεπτνεται κατ μικρν», γιατ τποτε πολυτιμτερο δν ὑπρχει γι τν Θε ἀπ τ περισποδαστο δημιοργημ Του, τν ἄνθρωπο, τ λογικν κα θεομενον ὄν, ὅπως χαρακτηριστικ ἀναφρουν οἱ θεοφροι Πατρες τῆς Ἐκκλησας.

Σμερα γεννᾶται, τρα ἐπεμβανει στν Ἱστορα, σ καιρος πο ὁ ἄνθρωπος, ἀλομονο, ἐλησμνησε παρ ποτ τν οὐρνια καταγωγ του, τν ἀξα του, τ σημασα τῆς ζωῆς του, τν κοινωνικτητ του, τ τλος του, τν τελικ δηλαδ προορισμ του, πο εἶναι ἡ θωση.

Γεννᾶται, γι ν μᾶς βγλῃ ἀπ τν ὠκεαν τῆς ἀπελπισας, τοῦ μσους, τῆς ἀπανθρωπιᾶς, τῆς ἠθικῆς κατπτωσης, τῆς ἀπαξωσης τοῦ ἀνθρωπνου προσπου. Ἔρχεται, γι ν μᾶς προφθσῃ ἀπ τν βραθρο πο ἤδη χσκει γι ν μᾶς καταπιῇ ὡς ἄτομα κα ὡς κοινωνα ὁλκληρη. Ταπεινοῦται ὁ ὑπερτλειος Θες, γιατ καμμι ἄλλη δναμη, οὔτε ἄγγελος, οὔτε ἄνθρωπος, οὔτε κοινωνικ ἤ ἐκπαιδευτικ σστημα, εἶναι δυνατν πλον ν μᾶς σσῃ ἀπ τν ἀπλεια τν ὁποα ἐμεῖς ἑτοιμσαμε μ τν φρικτ κα ἄδικη στση κα συμπεριφορ μας ἔναντι τοῦ Θεοῦ κα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀλλ κα τοῦ κσμου ὁλοκλρου.

«Ἀκοσατε ὄρη κα βουνο κα τ περχωρα τῆς Ἰουδαας, ὅτι ἔρχεται Χριστς, ἵνα σσῃ, ὅν ἔπλασεν ἄνθρωπον, ὡς φιλνθρωπος». (Ἀπ τν ὑμνολογα τῆς Ἑορτῆς).

Ἀκοσατε τοῦ Κυρου, πᾶσα ἡ γῆ, ἀκοσατε φωνῆς πατρικῆς. Ἴδετε Πατρα πτωχεσαντα, δακροντα, παρακαλοῦντα. Ἴδετε Θεν θυσιαζμενον, «ἵνα οἱ ἄνθρωποι ζων ἔχωσι κα περισσν ἔχωσιν» (Ἰω. ι,10).

Κα οἱ πτρες ὁρῶσαι τ μγα θαῦμα ραγζουν, θ εἴπῃ ὁ Ἱερς Χρυσστομος. Μ γνοιτο οἱ καρδις μας ἀναισθηττερες τῶν λθων ν ἀποδειχθοῦν σ αὐτ τν τσο κρσιμη γι τν πατρδα μας κα τν κσμο ὁλκληρο, περοδο κα καμπ τῆς ἱστορας.

Ἀκοεις, ἀδελφ μου, τ λγει ὁ Θες;

            «Δι σ τν δξαν ἐκνωσα, τν Πατρα εἴασα κα πρς σ ἦλθον τν μισοῦντα με κα ἀποστρεφμενον κα οὐδ ἀκοῦσαι βουλμενον τ ὄνομ μου. Κατεδωξα κα ἐπδραμον, ἵνα σ κατσχω. Ἥνωσ με κα συνῆψα ἐμαυτῷ. Δι σ ἐνεπτσθην, δι σ ἐρραπσθην. Φγε με, εἶπον, πε με. Κα ἄνω σ ἔχω κα κτω συμπλκομα σοι. Οὐχ ἁπλῶς μγνυμα σοι, ἀλλ συμπλκομαι, τργομαι, λεπτνομαι κατ μικρν, ἵνα πολλ ἡ ἀνκρασις γνηται κα ἡ μξις κα ἡ ἕνωσις...» (Ἅγιος Ἰωννης ὁ Χρυσστομος)

Δηλαδ: «Γι σνα ἄδειασα τ δξα μου, ἄφησα τν οὐρνιο Πατρα κα ἦλθα σ σνα πο μ μισεῖς, πο μ ἀποστρφεσαι κα δν θλεις οὔτε τ ὄνομ μου ν ἀκοσῃς. Σ κατεδωξα κα ἔτρεξα πσω σου, γι ν σ πισω, ὥστε ν μ πσῃς στν γκρεμ.

Γι σνα δχτηκα ἐμπτυσμος, γι σνα δχτηκα ραπσματα. Σοῦ εἶπα, φγε με κα πε με. Κα στν οὐραν γι σνα εἶμαι κα στ γῆ σ ἐναγκαλζομαι. Δν ἔρχομαι ἁπλῶς γι ν συναναστραφῶ μαζ σου, ἀλλ σ σφιχταγκαλιζω, γνομαι τροφ γι σνα, θυσιζομαι, ὥστε αὐτ ἡ ἕνωση ν εἶναι τσο μεγλη, ν εἶναι τλεια».

Ἀδελφο μου, τοῦτο τ θαῦμα τῆς κενσεως, τῆς ἄκρας συγκαταβσεως τοῦ Θεοῦ, ἄς γνῃ αἰτα τῆς ἰδικῆς μας ἀμσου ἀποφσεως, ν ἀλλξουμε τρπο ζωῆς, ὥστε κα ὡς πρσωπα κα ὡς οἰκογνειες κα ὡς κοινωνα ὁλκληρη, ν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ τ βαθ σκοτδι κα ν ὁδηγηθοῦμε στ σωτηρα.

Μπροστ ἀπ τ Σπλαιο τῆς Βηθλεμ ἄς συνειδη-τοποισουμε ὅτι, «ἡ τῶν ἄνω πολιτεα ἐν γῆ ἐφυτεθη, ἄγγελοι μετ ἀνθρπων κοινωνοῦσι κα ἄνθρωποι μετ ἀγγλων ἀδεῶς διαλγονται. Δι τ; Ἐπειδ Θες ἐπ γῆς ἦλθε κα ἄνθρωπος ἐν οὐρανῷ». (Ἱερς Χρυσστομος).

Σᾶς ἀσπζομαι ὅλους, εὐχμενος ἀπ καρδας μ ἀγπη πατρικ, ἔτη εὐλογημνα, ἅγια κα πολλ.



  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2010  

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

   

Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 

Υ.Γ.  Ἡ παροῦσα ν ἀναγνωσθῇ κατ τ Θεα Λειτουργα τῆς ἡμρας τῶν Χριστουγννων.