ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  148η

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

 

 

 

Μσα στὴ βαρυχειμωνιὰ τῆς πλξης ἐξαἰτας τῆς ἁμαρτας καὶ τῆς ἀποστασας ἀπὸ τὸν Θε ۠μσα στὴν ἀπελπισα καὶ τὴν ἀπογοτευση πο βινομε, ἐξ αἰτας τῆς θεοποησης τοῦ ἑαυτοῦ μας. τρα ποὺ ὑψνομε ἀπεγνωσμνα τὰ χρια καὶ ζητᾶμε βοθεια, γιὰ νὰ μὴ καταποντισθοῦμε στὸ βυθὸ, ποὺ ἐδημιουργσαμε μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἀδικριτη συμπεριφορ μας ۠ αὐτ τν ὥρα, ἔρχεται γιὰ μι ἀκμα φορ Θεὸς, νὰ δσῃ λση στὸ ἀνθρπινο δρᾶμα, νὰ ἁπαλνῃ τὸν πνο μας, νὰ μᾶς παρηγορσῃ καὶ ν μᾶς θεσῃ.

 

Ἔρχεται ὅπως ττε, ποὺ πθος τῶν ἀνθρπων γιὰ λτρωση παρεβασε τοῦ οὐρανοῦ τὶς πῦλες. Ἔρχεται, ταπειν κα ἀθρυβα, γιὰ νὰ γκρεμσῃ τὰ τεχη τοῦ ἐγωισμοῦ, ποὺ ὑψσαμε ἀνμεσα στὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ πασῃ τὸν θρυβο, ποὺ μᾶς δημιουργῇ ἐσωτερικὴ ταραχὴ καὶ σγκρουση καὶ γιὰ νὰ σσῃ τὸ δημιοργημ του ἀπὸ τὸν ὠκεανὸ τῆς ἀπελπισας, τοῦ μσους καὶ τῆς ὀδνης τῆς ἁμαρτας.

 

Κλνας οὐρανοὺς κατβῃ ὑπερτλειος Θεὸς γενμενος ἄνθρωπος, ἀφοῦ ἐσκνωσε μσα στὰ πανγια σπλχνα τῆς Παναγας Θεοτκου, τὴν ὁποα προσφερε ὡς δοχεῖον καθαρτατον καὶ ὡς κιβωτὸν πγχρυσον, τὸ ἀνθρπινο γνος. Ὅμως «ὁ Θες ἀε γεννᾶται θλων», διτι οὐδποτε ἔπαυσε ν ἀγαπῃ τ πλᾶσμα του, παρ τ ὅποια παραπτματ μας.

 

Χριστογεννα σμερα. Ὁ Κρις μας βαστζεται στ Ἄχραντα χρια τῆς Παναγας μας. Ἡ Παναγα εἶναι ὁ τπος τῆς Ἐκκλησας, ὅπου δι τοῦ Σαρκωθντος Κυρου μας, σωζμεθα.

 

Δὲν μποροῦμε, νὰ ἀτενσωμε τὴν Παναγα χωρὶς τὸν Χριστ. Οὔτε δυνμεθα, ν θεωρσωμε τὴν Ἐκκλησα χωρὶς τὸν ἐνανθρωπσαντα, τὸν καταβντα μχρις Ἅδου ταμεων καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστντα Κρι μας.

 

Ἕνα βασανιστικὸ ἐρτημα, ὅμως, ἀνεβανει, ἀπὸ τὴν καρδι μας.

 

Ἔχομε ἆρα γε συνειδητοποισει τὸ γεγονὸς τῆς κενσεως, τοῦ ἀδεισματος δηλαδ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἄκρας Αὐτοῦ οἰκονομας καὶ συγκαταβσεως ἢ μπως ἀλλοτριωμνοι, ἀπὸ τὰ ποικλα πθη μας, ἀδυνατοῦμε νὰ συλλβωμε τὸ μγιστο θαῦμα;

 

Θὰ ὑπηρετσωμε τὸ γεγονὸς τῆς θεας Σαρκσεως ὡς ὁ Ἰωσφ, ὁ ὁποῖος μὲ ταπενωση καὶ ὑπακο, ἔκλινε γνυ ἐνπιον τῆς Θεας Ἀποκαλψεως ἢ θὰ ἐπιμενωμε στὴν λογικὴ ἐξγηση τῶν οὐρανων πραγμτων, ἀπολυτοποιντας τν φτην κα πεπερασμνη ἀνθρπινη λογικ κα θεοποιντας τὸν ἑαυτ μας;

 

Θὰ σκψωμε, νὰ προσκυνσωμε τν νηπισαντα Κριο; Θ γνωμε μτοχοι τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνας, στν ὁποα μᾶς καλεῖ ἤ θὰ τηρσωμε τὴν στση τοῦ Ἡρδη, ἐξορζοντες ἀπὸ τὴν ζω μας τὴν ἀγπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο;

 

Ὁποιαδποτε στση, φρει τὴν δικ μας εὐθνη ἀκεραα καὶ ἐπιφρει τὰ ἀνλογα ἀποτελσματα.

 

Ἀδελφο μου, οἱ πντες πλον γνωρζομε, ὅτι ἡ ἀνθρωπτητα ἔχει φτσει στὰ ὅρι της. Ἡ Πατρδα μας χρειζεται ἔξοδο ἀπὸ τὸ τλμα, τὴν ὀδνη καὶ τὰ μαρτρι της.

 

Ἡ κραυγὴ τοῦ σμπαντος κσμου, ἀκοεται δυνατὴ καὶ ἀντηχεῖ γοερὴ μσα ἀπὸ τὸ βραθρο τῆς ἀπελπισας, «Κριε ἐλησον».

 

Ὁ οὐρανὸς ἀκοει αὐτὴ τὴν ἀπελπισμνη ἀναζτηση βοηθεας καὶ ἀπαντᾶ: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρα εἰ μὴ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ ἐνανθρωπσαντι Θεῶ ἡμῶν, ὧ ἡ δξα, ἡ τιμὴ καὶ τὸ κρτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμν

 

Παιδι μου εὐλογημνα, σᾶς ἀσπζομαι ὅλους μ ἀγπη πατρικ κα εὔχομαι τ ἔτη σας ν εἶναι πολλ κα εὐλογημνα.

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ