ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  156

 

 

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

Παιδι μου εὐλογημνα,

Ἀναστσεως ἡμρα κα λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγρει...! Καινν (καινοργιο) οὐραν κα να γῆ ἀπολαμβνομε σμερα. Οἱ Ἄγγελοι μαζ μ τος ἀνθρπους πανηγυρζουν ἐπ τῇ Ἀναστσει τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τ πρσωπα χαριτνονται κα φωτζονται κα οἱ καρδις γμουν εὐφροσνης. Τ μνματα ἀδειζουν, ὁ ἅδης  παραμνει κατδυνος, ὁ θνατος καταργεῖται κα ὁ διβολος δεσμεεται. Ἄν κτι βασνιζε φρικτ τν ἄνθρωπο πρν ἀπ τν  Ἀνσταση, τοῦτο ἦτο τ φσμα τοῦ θαντου. Ὁ θνατος, ὡς ἀπασια κα φρικτ πραγματικτητα, ἀφαιροῦσε τν δυναμικτητα κα τν ἰκμδα τῆς ζωῆς. Σμερα μσα ἀπ τ κεν μνημεῖο, μσα ἀπ τν Πανγιο Τφο παρνομε τν διαβεβαωση κα τν σφραγδα τῆς ἀτελετητης ζωῆς. Ὁ ὁρζοντας γνεται διαυγς κα φωτοφρος, διτι ἀνατλει τ πανγιο κα ἄκτιστο φῶς κα ἡ ἐλπδα, ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον, στεφαννει τν γῆ μας. Μριες φωνς ἀνθρπινες, ἑνωμνες μ τος ἀγγελικος  ὕμνους δονοῦν τν ἀτμσφαιρα κα συγκλονζουν τῆς οἰκουμνης τ πρατα, μ τ εὐαγγλιο τῆς Ἀναστσεως. «Χριστς Ἀνστη ἐκ νεκρῶν θαντῳ θνατον πατσας, κα τοῖς ἐν τοῖς μνμασι, ζων χαρισμενος».

Κα ἐμεῖς αὐτ τν ἡμρα, τν μα τῶν Σαββτων, τν βασιλδα κα κυρα, παρ τς ὅποιες ἀνθρπινες δυσκολες κα τ προβλματα πο καθημεριν βινομε, ἔμπλεοι οὐρνιας εὐφροσνης, λαμπαδηφροι κα λευκοχτωνες, μεταμορφωμνοι σ Ἀγγλους τῆς φωτοφρου κα φεγγοβλου Ἑορτῆς, μεταφρομε τ μνυμα τοῦ Ἀναστντος στν σγχρονο κουρασμνο κσμο.

·  Μεταφρομε τ μνυμα τῆς χαρᾶς κα μ ὅλη μας τν δναμη κραυγζομε τ «Χαρετε!». Τ Ἱερ τῆς Ἐκκλησας μας Εὐαγγλιο εἶναι ἡ χαρ τοῦ κσμου, ἀφοῦ ὡς πυρῆνα του ἔχει τν ἀλθεια ὅτι, Χριστς Ἀνστη! Ποις πνος  κα ποι πικρα μποροῦν ν σκισουν ἤ ν μετρισουν αὐτ τν χαρ; Ἡ χαρ τῆς Ἀναστσεως, μοιζει μ τ πλαγος, στ ὁποῖο πφτουν ὅλα τ λυπηρ κα δειν τῆς ζωῆς κα ἐξαφανζονται κα σβνουν, σν ν ἦταν μικρο σπινθῆρες.

·  Μεταφρομε τ μνυμα τῆς εἰρνης: «Εἰρνη ὑμῖν», ἀκοεται ἀπ τ πανγιο στμα τοῦ Θεου Διδασκλου πρς τος ἀνθρπους ὅλων τῶν ἐποχῶν. Δδω σ σᾶς, μᾶς λγει, τν ἀληθιν κα πραγματικ ἐσωτερικ κα κοινωνικ εἰρνη, ὄχι ὅπως σᾶς τν δδει ὁ κσμος, ψετικη, ἀπατηλ κα φευγαλα,  ἀλλ’ ὅπως ἀναδεται ἀπ τν Ζωηφρο Τφο, παντοτειν κα σωτρια. Ποι ταραχ στν κοινωνα μας ἔχει τν δναμη ν ἀντισταθῇ στν εἰρνη τοῦ Θεοῦ; Αὐτς πο ἔχει τν εἰρνη τοῦ Ἀναστντος, ὄχι μνο ὁποιονδποτε ἐχθρ δν φοβᾶται, ἀλλ’ οὔτε κα τν ἴδιο τν διβολο. Περιπαζει ὅλη τῶν δαιμνων τν φλαγγα, δν τν καταβλλει ἡ φτχεια, οὔτε τν θορυβεῖ ὁποιοδποτε ἄλλο ἀπ τ ἀνθρπινα ἀτυχματα. Δν τν νικοῦν οἱ δυσκολες, δν τν λυγζουν τ προβλματα, γιατ ἔχει ψυχ εἰρηνικ, στν ὁποα κατοικεῖ ὁ Θες, θ μᾶς πῇ ὁ Ἅγιος Ἰωννης ὁ Χρυσστομος [1] .

·  Μεταφρομε τὸ μνυμα τῆς ἀγπης. Ἀναστσεως ἡμρα... κα ἀλλλους περιπτυξμεθα... Ἄς λαμπροφορσομε σ’ αὐτὴν τὴν πανγυρη καὶ ἂς ἀγκαλισομε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο περιπθητα, Ἂς πψουν τὰ μση. Ἂς χαιρετσομε καὶ ἐκενους ποὺ μᾶς μισοῦν. Ἂς ξεχσομε ὅσα τυχὸν μᾶς χωρζουν, ἂς συγχωρσομε τὰ πντα καὶ ἂς δσομε τὰ χρια, κατασπαζμενοι ἀλλλους ἐν φιλματι Ἁγῳ. Τὸ θαῦμα μᾶς ἑννει. Κοινὸς ὁ οὐρνιος Πατρας, μι ἡ ἀλθεια, ἕνα τὸ φῶς, κοινὸς ὁ σκοπς μας ποὺ εἶναι ἡ θωση. Ποις πργος δναται ν ὑψωθῇ ἀνμεσ μας, ὅταν ἡ καρδι μας ἐλεθερη, πλημμυρισμνη ἀπ τ φῶς τῆς ἀγπης τοῦ Θεοῦ, ποθεῖ τν παμπθητον ἀδελφν, τν ἄνθρωπο, τν ἐγγς, τν μακρν, ἀνεξαρττως χρματος κα ἡλικας κα κοινωνικῆς καταστσεως; Αὐτ εἶναι τ πανηγρι τῶν Ἁγων. Ἀγαπσωμεν ἀλλλους, ἵνα ἐν ὁμονοᾳ ὁμολογσωμεν.

·  Τλος μεταφρομε τὸ μνυμα τῆς ἐλπδος. Οἱ καρδιὲς ζοῦν τὸ Πσχα τους σμερα, τὸ πρασμα ἀπὸ τὸ σκοτδι στὸ φῶς, ἀπὸ τὸ ψμα στὴν ἀλθεια, ἀπ τν φθορ στν ἀφθαρσα, ἀπ τν θνατο στν ζω. Σὲ ὅσους βαδζουν ὡς νυχτωμνοι στρατοκποι σβησμνων ἐλπδων, τοὺς λμε. Ὁ οὐρανὸς εἶναι ἀνοιχτὸς γιὰ ὅλους μας καὶ ὁ οὐρνιος Δεσπτης «μυστικὴν ἐπιτελεῖ εὐφροσνην θων τὸν Μσχον τὸν σιτευτν». Ὁ πνος νικθηκε καὶ ἡ ὀδνη ἔχασε τὴν ἰσχὺ της μπροστὰ στὸν Ἀναστντα Θενθρωπο.

Παιδι μου, ἐπειδὴ γνωρζω ὅτι πολλοὶ ἄνθρωποι σμερα, ἐξ’ αἰτας τῶν πολλῶν προσωπικῶν, οἰκογενειακῶν κα κοινωνικῶν δυσκολιῶν καὶ προβλημτων χνουν εὔκολα τὴν ἐλπδα τους, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς μεταφρω, αὐτοσιο τὸν λγο τοῦ Ἁγου Ἰωννου τοῦ Χρυσοστμου: «Εἶναι μεγλη ἡ δναμη τῆς ἐλπδος στὸν Ἀναστντα Χριστ, εἶναι φροριο ἀπρθητο, τεῖχος ἀκαταμχητο, συμμαχα ἀκατανκητη, λιμνι γαλνιο, πργος ἀνκητος, ὅπλο ἀττητο, δναμη ἀκατβλητη, ποὺ βρσκει διξοδο ἀκμη καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπρχει πρασμα...».

Ττοια δωρεὰ μᾶς προσφρει ἡ Ἀνσταση τοῦ Κυρου καὶ γι’αὐτὸ μνο αὐτὴν ἑορτζομε μὲ τση διρκεια, ὡς ἀθνατη καὶ ἀδια, προεικονζοντες τὴν μλλουσα μακαριτητα τῶν Ἁγων. (Ἅγιος Γρηγρος ὁ Παλαμᾶς).

Γιὰ ὅλα, λοιπὸν, αὐτὰ, πλιν καὶ πολλκις καὶ ἀναρθμητες φορὲς, ἐμεῖς οἱ σεσωσμνοι θὰ κραυγζωμε: «Ἀνστη Χριστὸς καὶ χαρουσιν ἄγγελοι. Ἀνστη Χριστὸς καὶ πεπτκασι δαμονες.  Ἀνστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεεται. Ἀνστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδες ἐπὶ μνματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθες, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημνων ἐγνετο» (Ἱερς Χρυσστομος).

Αὐτὴ τὴν πανευφρσυνη ἡμρα, ἀπὸ τὰ βθη τῆς πατρικῆς μου καρδιᾶς, σᾶς ἀσπζομαι ὅλους ἐν Χριστῷ Ἀναστντι τῷ Κυρῳ ἡμῶν καὶ σᾶς ἀπευθνω τὸν ἑρτιο πασχλιο χαιρετισμ.

Χριστς Ἀνστη!

Τ ἔτη σας ἀναστσιμα, εὐλογημνα κα πολλ.

          Ἅγιον Πσχα 2012

       Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

 

 

 

 

Υ.Γ. Ἡ παροῦσα ν ἀναγνωσθῇ κατ τν Θεα Λειτουργα τῆς Ἀναστσεως.