ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΙΜΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ

ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ

 

τοῦ Σεβασμιωττου Μητροπολτου Πατρῶν

κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ἕνα ἀπ τ φρικτ ἁμαρτματα τ ὁποῖα ἔχει ἐπινοσει ὁ μισκαλος διβολος, προκειμνου ν ὁδηγσῃ τος ἀνθρπους ες τν αἰνιον κλασιν εἶναι ἡ βλασφημα. Φρττει κανες, ὅταν ἀκοῃ ἀνθρπινο στμα ν χυδαιολογῇ ἐναντον τοῦ Κυρου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγας Μητρς Του, τοῦ Τιμου Σταυροῦ κα τῶν Ἁγων τῆς Ἐκκλησας μας. Εἶναι ἀδιανητον ν δικαιολογηθῇ ττοια πρξις κα συμπεριφορ ἐναντον τοῦ Πλστου κα Δημιουργοῦ μας κα τῶν λοιπῶν ἱερῶν κα ἁγων Προσπων κα Συμβλων, ἀπ ἀνθρπους οἱ ὁποῖοι εἶναι βαπτισμνοι εἰς τ ὄνομα τῆς Παναγας Τριδος, κα φρουν χριστιανικν ὄνομα.

Παλαιν τοῦτο τ πθος τῆς βδελυρᾶς ἀσεβεας. Κα τν ὀνομζω βδελυρν, διτι ὅταν ἀκοῃ κποιος τν βλσφημον ἐκστομζοντα τ βρωμερ του λγια ἐναντον τῶν σεβασμτων τῆς πστες μας, αἰσθνεται, κα διαπιστνει τν μαναν μ τν ὁποα ἐπιτθεται λεκτικῶς εἰς αὐτ, ὡς ν τοῦ προὐξνησαν τ μεγαλτερον κακν. Τ κρῖμα ὅμως. Ἐνῶ τοιατη εἶναι ἡ στσις τοῦ βλασφμου ἐναντον τοῦ Θεοῦ κα τῶν Ἁγων, οὐδποτε ὑβρζει αὐτν τν πατρα τῆς μιαρᾶς του πρξεως δηλ. τν διβολον, ὁ ὁποῖος τν ὥρα τῆς βλασφημας ἔχει καταλβει τν νοῦν κα τν καρδαν τοῦ βλασφμου.

Ὅταν ὑπηρετοῦσα εἰς τν Ἱερν Σνοδον κα μλιστα ὡς Ἀρχιγραμματες, ἐρευνῶν εἰς τ ἱστορικν Ἀρχεῖον τῆς Ἱερᾶς Συνδου περ ἱεροκηρυκτικῶν θεμτων εἰς φακλλους κποιων ἱερῶν Μητροπλεων, διεπστωσα ὅτι εἰς τν ἀναφορν τῶν Ἱεροκηρκων πρς τν Ἐπσκοπον περ τῆς διακονας αὐτῶν, ἀνφερον εἰδικῶς τν ἀγῶνα τν ὁποῖον κατβαλον, παλαιτερον, πρς περιστολν τῆς βλασφημας, ἡ ὁποα εἰς τινας περιπτσεις εἶχε καταστῆ πθος πολλῶν ἀνθρπων.

Ἐσκεπτμουν, ὅτι ττε οἱ ἄνθρωποι εὑρσκοντο εἰς χαμηλν βιοτικν κα μορφωτικν ἐππεδον κα δι τοῦτο εἶχον ἴσως μικρᾶς ἀντιστσεις εἰς τς παγδας τοῦ διαβλου.

Ὅμως διαπιστνομεν μετ βαθυττης λπης, ὅτι σμερον παρ τ ὅτι «ἐξεπολιτσθημεν» κα κατχομεν πολλς περγαμηνς ὡς ἄνθρωποι, ἐν τοτοις τ φοβερν τοῦτο ἁμρτημα κα πθος ἀπασχολεῖ, δυστυχῶς, ὡς λαῖλαψ θανατηφρος κα δκνει ὡς ὄφις ἰοβλος, τν κοινωναν μας. Ὄχι μνον ἄνθρωποι μ ὀλγας γραμματικς γνσεις ἤ ἄνθρωποι ἄν θλετε χαμηλοῦ ἐπιπδου γενικῶς, ἀλλ κα μορφωμνοι κατχοντες σπουδαας θσεις, ἄνδρες, ἀλλ φεῦ κα γυναῖκες, ἔχουν καταληφθεῖ ἀπ τ φοβερν ἁμρτημα τῆς βλασφημας.

Τς σκψεις αὐτς ἔδωκε ἀφορμ ν τς κμω περιστατικν, τ ὁποῖον ἔλαβε χραν εἰς κποιο γραφεῖον μεταξ ἐργαζομνων εἰς αὐτ, οἱ ὁποῖοι ἔχοντες διαφωνσει δι κποιο θμα, ἔφτασαν εἰς ρῆξιν μεταξ των, τοῦ ἑνς δυστυχῶς ἐκστομζοντος βλασφμους φρσεις προκειμνου ν πλξῃ τν συνδελφν του. Ἀλομονον ὅμως, πολλκις ἀκοομεν ἀκμη κα παιδι ν βλασφημοῦν τ Θεῖα.

Ὅμως κα ἀπ τς συζητσεις τς πνευματικς, τς ὁποας κνωμε μετ τῶν ἀνθρπων τοῦ ποιμνου μας κα ἐκ συζητσεων μετ τῶν πνευματικῶν Ἱερων, διεπιστνωμε ὅτι τοῦτο τ ἁμρτημα ἔχει λβει εἰς τς ἡμρας μας ἀπειλητικς διαστσεις.

Προσπαθοῦμε κα ἀγωνιζμεθα μ ἀγπην πολλν ν διδξωμε τος ἀνθρπους, ὥστε ν ἀποφεγουν πᾶσαν ἁμαρταν κα μλιστα τν συγκεκριμνην. Προσευχμεθα κα παρακαλοῦμε ν δδῃ ὁ Κριος φωτισμν εἰς πντα ἄνθρωπον, ὥστε ν διατηρῆται καθαρς ἀπ τς παγδας τοῦ πρτου κα μεγαλυτρου βλασφμου, τοῦ πατρς τῆς βλασφημας κα τῆς ὕβρεως ἐναντον τοῦ Θεοῦ, αὐτοῦ δηλ. τοῦ διαβλου.

Ἡ βλασφημα, παιδι μου, εἶναι ἐκ τῶν φοβερωτρων ἁμαρτημτων. Δν θ εἶναι ὑπερβολ, ἐν εἴπωμεν ὅτι εἶναι θανασιμτερον ἄλλων θανασμων ἁμαρτημτων, διτι οὐδεμα δικαιολογα ὑπρχει, ὥστε ν στηρζῃ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τν ἀσβειαν, ἡ ὁποα δηλνει ὅτι ὁ βλσφημος ἔχει ἀκθαρτον καρδαν, ἐφ ὅσον ἐκ τοῦ περισσεματος τῆς καρδας λαλεῖ τ στμα. «τ δ ἐκπορευμενα ἐκ τοῦ στματος ἐκ τῆς καρδας ἐξρχεται, κἀκεῖνα κοινοῖ τν ἄνθρωπον. Ἐκ γρ τῆς καρδας ἐξρχονται διαλογισμο πονηρο, φνοι, μοιχεαι, πορνεῖαι, κλοπα, ψευδομαρτυραι, βλασφημαι...» (Ματθ. ιε,18-20))

Ὁ βλσφημος ὑβρζει κα τν ἴδιον του τν ἑαυτν, ἀφοῦ στρφεται ἐναντον τῶν σεβασμτων, τ ὁποῖα ὁ ἴδιος παραδχεται ὡς θεῖα. Ὁποα, λοιπν, φρκη κα κατπτωσις.

Εἰς τ φρικτν κα θανσιμον ἁμρτημα τῆς βλασφημας, ἀναφρονται οἱ θεοφτιστοι Πατρες τῆς Ἁγας ἡμῶν Ἐκκλησας.

Θ χρησιμοποισωμεν χωρα τοῦ Ἁγου Ἰωννου τοῦ Χρυσοστμου ὁ ὁποῖος μ λγια αὐστηρ ὁμιλεῖ περ τῆς βλασφημας.

«Ἀνξιοι πντες  τν ἥλιον ὁρᾶν ὅσοι εἰς βλασφημαν ζῶσι τοῦ Θεοῦ» ( Εἰς Ρωμαους ιθ’ΕΠΕ 17, 380-382 P.G. 60,580) δηλ: «Εἶναι ἀνξιοι ν βλπουν τν ἥλιο, δηλ. ν ζοῦν, ὅσοι βλασφημοῦν τν Θεν».

κα ἀλλοῦ,

«κολσωμεν τῶν βλασφημοντων τν μαναν. Μ παρδωμεν τν κοινν ὑβριζμενον Δεσπτην. Μγα τ τξεται τῇ πλει κακν τ τ τοιαῦτα παρορᾶν. Ἐμφρξωμεν αὐτῶν τ στματα, καθπερ πηγς θανατηφρους ἀποκλεσωμεν κα πρς τ ἐναντον μεταβλωμεν κα πντως στσεται τ τν πλιν κατηλειφτα δειν» ( Εἰς τος Ἀνδριντας β’ ΕΠΕ 32, 642-344 PG 49, 38-39)

δηλαδ

 «Ἄς καταδικσωμεν τν μαναν ἐκενων πο βλασφημοῦν. Ἄς μ νεχμεθα ν ὑβρζεται ὁ Δεσπτης μας κα Κρις μας. Μγα κακν θ ἔλθῃ ες τν πλιν ἄν αὐτ τ πργματα τ παραβλψωμε. Ἄς φρξωμε τ στματα τῶν βλασφμων, ἄς τ κλεσωμε διτι εἶναι πηγα θανατηφροι. Ἄς τος ἀλλξωμε τν διθεσιν, μπως κα σταματσουν τ δειν, τ ὁποῖα ἔχουν καταλβει τν πλιν».

Τ πσο κακν κνουν ες τν ἑαυτν τους οἱ βλσφημοι πλιν μᾶς τ λγει ὁ Ἱερς Χρυσστομος.

«Οἱ βλασφημοῦντες τν οἰκεαν λυμανονται σωτηραν. Καθπερ ὁ λθον πρς ὕψος ἀκοντζων, τν πληγν τῇ οἰκεᾳ δχεται κορυφῇ» (Περ Ἀκαταλπτου Γ ‘ ΕΠΕ 3,80 PG 48, 719). Δηλαδ, «ὅσοι βλασφημοῦν εἶναι ἐναντον τῆς ἴδιας τους τῆς σωτηρας, ἀφοῦ ὁμοιζουν μ ἐκεῖνον πο πετει ψηλ τν πτρα κα εἰς τ τλος ἐκενη γυρζει κα τοῦ κτυπει τ κεφλι».

Τ πρπει, λοιπν, ν πρξωμεν ἔναντι τῶν βλασφημοντων;

·    Ν τος νουθετσωμεν ἐξ ἀγπης πολλῆς κινομενοι, δι τν σωτηραν των κα ν τος παρακαλσωμεν θερμῶς ν μετανοσουν διτι ἡ βλασφημα ὡς θανσιμον ἁμρτημα ὁδηγεῖ εἰς τν αἰνιον κλασιν.

· Ν τος διδξωμεν ὅτι « ὁ Θες ἀγπη ἐστν» κα «πντας ἀνθρπους θλει σωθῆναι κα εἰς ἐπγνωσιν ἀληθεας ἐλθεῖν» . Ὁ Πατρας μας ὁ οὐρνιος, μακροθυμεῖ κα περιμνει ν ἐπιστρψωμε κοντ του κα πρῶτος Ἐκεῖνος θ πσῃ ες τν ἀγκλην μας, ἀφοῦ, «χαρ γνεται ἐν οὐρανῷ ἐπ ἐν ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι».

·   Ν προσευχμεθα θερμῶς δι’αὐτος, τος πλανηθντας ὑπ τοῦ διαβλου ἀδελφος μας, ὥστε ν κατανοσουν τ μγα σφλμα τους κα ν σταματσουν τν ὀλθρια κα ψυχοκτνον συνθει τους, ν ὑβρζουν δηλ. τ Θεῖα Πρσωπα κα Ἱερ Σεβσματα κα Σμβολα. Ν φωτισθῇ ὁ νοῦς τους, ὥστε ν ἴδουν τν πραγματικτητα, «ἵνα μ γυμνο κα ἀναπολγητοι εὑρεθῶσι ἐνπιν τοῦ Φρικτοῦ Βματος τοῦ Κυρου».

Ἀδελφο μου, ἡ μετνοια, εἶναι τ κλειδ δι ν ἀνοξωμε τν θρα τοῦ παραδεσου. Τ μυστριον τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογσεως μᾶς ἀναμνει, ὥστε κτω ἀπ τ ἱερν ἐπιτραχλιο τοῦ πνευματικοῦ, ν ἀφσωμε τν παλαιν ἑαυτν μας κα ν ἐξλθωμεν εἰς νον κσμον κα καινν ζων, ὡς ἐκ κολυμβθρας ἱερᾶς ἐξερχμενοι, ὅλοι «καινο», καινοργιοι  δηλαδ, ἀνακαινισμνοι κα ἀποφασισμνοι ν συνεχσωμεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τν ὡρααν πνευματικν πορεαν μας κα ἁγαν ζων.

Καμμι ἁμαρτα δν μνει ἀσυγχρητος ἐφ’ὅσον ἡμεῖς θελσωμε ν λευκνωμεν μυστηριακ τν ὕπαρξν μας.

Ἀδελφ μου, ἡ ἀγκαλι τοῦ Πατρς τῆς ἀγπης, περιμνει. Μν ἀργεῖς.