ο χρόνος, αυτός ο αγαπημένος σύντροφος
που με το κεφάλι πλημμυρισμένο βαδίζει

η παρέα του είναι χωρίς επιστροφή
βλέπουμε τα δέντρα βλέπουμε τους ατμούς
γυρίζουμε τα βράδια απ' το κυνήγι του χαμόγελου
και η μοναξιά μας δεν είναι ποτέ ολόκληρη
αδειάζουμε τα μαλλιά μας από τη λιακάδα
του δίνουμε το χέρι
για να μας περάσει κοιμισμένους στην άλλη όχθη

όταν γυρίσει η στρογγυλή μας γη και βγεί ξανά ο ήλιος
βρισκόμαστε κιόλας έτοιμοι για μια καινούρια "νίκη"
ο γαλανός αέρας μας καλεί να τραγουδήσουμε
και η ψυχή των λόφων με τις πήλινες μουσικές της
ν' αγναντέψουμε μπροστά και γύρω

...

Κάτω από τα μάτια τ' ουρανού
ο ύμνος του προσώπου σας κυλούσε
αληθινός
έθαλπε τις ωραίες ροπές σας

Υπήρχατε σα σταγόνες και σα φωτιές
υπήρχατε σαν η μόνη σωτηρία της γης
υπήρχατε σαν ώρα γυρισμού
και σαν επίπονο ποτάμι

Τότε που μιλούσατε μόνο σε όποιον γνώριζε
τότε που είχατε τόση ανάγκη από υποσχέσεις
εγώ ζούσα

Δεν είχα άλλο να δώσω από την πράξη του ονείρου
από την πρώτη στιγμή της ζωής μου στο ποτήρι σας
από μια εύπιστη ερμηνεία των βλεφάρων σας