Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

Τοῦ ΣεβασμιωτÜτου Μητροπολßτου Πατρῶν

                                                                 κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

            Καß πÜλι τü θÝμα τῆς Κυριακῆς ἀργßας στü προσκÞνιο. Χρüνια τþρα γßνεται ἕνας μεγÜλος ἀγῶνας, ἀπü κýκλους ποý οὐδεμßα σχÝση ἔχουν μÝ τÞν πνευματικüτητα τῆς Ὀρθοδοξßας καß μᾶλλον ἐνοχλοῦνται, ὡς ὁ παμπüνηρος, ἀπü τÞν ἀργßα τῆς Κυριακῆς, ἡ ὁποßα εἶναι ἀφιερωμÝνη στüν Θεü, τüν Ἐκκλησιασμü καß τÞν πνευματικÞ περισυλλογÞ τῶν ἀνθρþπων.

            ΘÜ πρÝπει νÜ εἶναι ἀφελÞς κÜποιος, ἐÜν πιστεýσῃ ὅτι ἐπιχειρεῖται νÜ καταργηθῇ ἡ ἀργßα τῆς Κυριακῆς μÝ σκοπü τÞν ἐνßσχυση τῆς οἰκονομικῆς ἀνÜπτυξης καß τÞν ἀπελευθÝρωση τῆς ἀγορᾶς, ἤ τÞν τüνωση τῆς ἀγοραστικῆς κινÞσεως καß τÞν ὑποβοÞθηση τοῦ τουρισμοῦ. ΘÜ ἤμασταν ἀφελεῖς, ἐÜν θεωροýσαμε ὅτι ἡ λειτουργßα τῶν καταστημÜτων τῆς Κυριακῆς εἶναι θÝμα κεντρικü τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομßας. Οὔτε βÝβαια δυνÜμεθα νÜ πιστεýσωμε ὅτι θÜ λυθῇ τü οἰκονομικü πρüβλημα τῆς χþρας μας μÝ τü ὡς ἄνω μÝτρο.

            Ἄλλο εἶναι τü ζÞτημα. Δυστυχῶς συνεχßζεται ἡ πνευματικÞ ἀποδüμηση τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνßας. Πῶς ἄραγε νÜ ἑρμηνεýσῃ κανεßς τÞν προτεινüμενη καθιÝρωση τῆς ΔευτÝρας ὡς ἀργßας; Αὐτü εἶναι τü ἐξωτερικü περßβλημα τῆς καλÜ μελετημÝνης καß ὀργανωμÝνης προσπÜθειας ἀποúεροποιÞσεως τῆς ζωῆς τῶν ἙλλÞνων καß καταργÞσεως τῆς Κυριακῆς ὡς ἡμÝρας προσευχῆς ἀφιερωμÝνης στüν Θεü. Ἡ μανßα αὐτÞ τῆς καταργÞσεως τῆς Κυριακῆς ἀργßας ὀφεßλεται σÝ λüγους ἰδεολογικοýς καß υἱοθετεῖ τÞν ἄποψη «ναß στü ἔθιμο τῆς ἀργßας μιÜ ἡμÝρα τÞν ἑβδομÜδα, ἀλλÜ ὁποιαδÞποτε ἡμÝρα» (Τζüν Στιοýαρτ Μßλλ, Περß Ἐλευθερßας, Ἐκδ. Ἐπßκουρος, ἈθÞνα 1983, σελ. 152-3).

            Ἡ ἀργßα τῆς Κυριακῆς εἶναι ἐντολÞ τοῦ Θεοῦ, καß μιλοῦν γι’ αὐτÞν οἱ Ἀπüστολοι καß οἱ Ἅγιοι ΠατÝρες καß ΔιδÜσκαλοι τῆς Ἐκκλησßας. ΤÞν ἀργßα αὐτÞ ἐθÝσπισε μÝ ἀπüφασÞ του ὁ ΜÝγας Κωνσταντῖνος (Αὐτοκρατορικü ΔιÜταγμα τῆς 3ης Μαρτßου 321). ὙπÜρχουν βÝβαια καß ΔιατÜξεις καß «ΝεαρÝς» ἄλλων Αὐτοκρατüρων, ἀλλÜ ἀξßζει νÜ μνημονεýσωμε ὅτι ἡ Ἁγßα Στ’ ΟἰκουμενικÞ Σýνοδος καθιÝρωσε τελικÜ τÞν ΚυριακÞ ὡς τελεßα ἀργßα, γιÜ νÜ συμμετÝχουν οἱ Χριστιανοß στÞν Θεßα Λειτουργßα καß νÜ συναντῶται μεταξý τους καß νÜ συμπνευματßζωνται τÜ μÝλη τῆς οἰκογÝνειας.

ΘÜ ἠδυνÜμεθα νÜ ἀναφÝρωμε πÜρα πολλÜ ἐπ’ αὐτοῦ, σημειþνομε ὅμως ὅτι τüν Ἰοýνιο τοῦ 2011 συναντÞθηκαν στßς ΒρυξÝλλες 65 ἐκπρüσωποι Εὐρωπαúκῶν Ὀργανþσεων καß ΣυνδικÜτων, ἐκπρüσωποι τῆς Ὀρθοδüξου Ἐκκλησßας καß ἄλλων ὁμολογιῶν ποý ἀποτελοῦν τÞν «ΕὐρωπαúκÞ Συμμαχßα γιÜ τÞν ἀργßα τῆς Κυριακῆς» καß ὑπÝγραψαν ἀνακοßνωση, μÝ τÞν ὁποßα δεσμεýονται νÜ ἀγωνισθοῦν ὑπÝρ τῆς διατηρÞσεως τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀργßας τῆς Κυριακῆς.

ΤÞν ΚυριακÞ ἀργßα τÞν ἐσεβÜσθησαν οἱ αἰῶνες.  ΣυνδÝθηκε μÝ τÞν ζωÞ τῶν Ὀρθοδüξων Χριστιανῶν καß μÝ τÞν πορεßα τοῦ Ἔθνους μας, τü ὁποῖο πÜντοτε ἐσεβÜσθη τüν νüμο τοῦ Θεοῦ. Δυστυχῶς, οἱ νεοÝλληνες, θÝλομε τÜ πÜντα νÜ τÜ ἰσοπεδþσωμε. Ἐμπρüς λοιπüν, γιατß καθυστερεῖτε; Τß ἄλλο ἀπÝμεινε; Ὅλα αὐτÜ τÜ χρüνια συνετελÝσθη τü «λαμπρü» ἔργο τῆς ἀποδομÞσεως αὐτῆς τῆς κοινωνßας. Καß συνετελÝσθη μÝ ἐπιτυχßα, πρüς μεγßστη χαρÜ καß ἱκανοποßηση τῶν ἀσεβῶν καß ἀντιθÝων καß μισελλÞνων πατρþνων μας. Ἐμπρüς λοιπüν... προχωρῆστε, συνεχῖστε μÝ πßστη σÝ αὐτοýς ποý δÝν ἀγαποῦν τÞν Πατρßδα μας! ΔÝν τοýς βλÝπετε ποý χαßρουν καß ἐπιχαßρουν μÝ τÜ «θαýματα» ποý ἐπετελÝσθησαν στüν τüπο μας διÜ τῶν ἐντολῶν τους; «ΜπρÜβο σας», μᾶς φωνÜζουν. «ΣυγχαρητÞρια... ξαναγρÜψατε παραχαρÜσσοντας τÞν ἱστορßα σας. Εὖγε σας... διαλýσατε τÞν παρÜδοσÞ σας, ἀρνηθÞκατε τüν πολιτισμü σας. Χßλιες φορÝς σᾶς ἐπαινοῦμε... διαλýσατε τÞν οἰκογÝνεια, ρημÜξατε τÜ χωριÜ σας, κλεßσατε τÜ σχολεῖα σας... εἶστε πρüτυπα στü παγκüσμιο γßγνεσθαι...».

            Εἶπε ὁ κ. Ὑπουργüς, προκειμÝνου νÜ δικαιολογÞσῃ τÞν ἀπüφαση νÜ παραμÝνουν ἀνοικτÜ τÜ καταστÞματα τÞν ΚυριακÞ: «...Ἐπιδιþκουμε νÜ κÜνουμε τÞν  ἀγορÜ πιü σýγχρονη, πιü εὐρωπαúκÞ, πιü φιλικÞ στοýς καταναλωτÝς. Γßνεται μιÜ τομÞ μÝ βÜση τÞν εὐρωπαúκÞ ἐμπειρßα. Δßνουμε τÞν δυνατüτητα στßς μεγÜλες ἐπιχειρÞσεις νÜ δουλÝψουν περισσüτερο, καß στßς μικρÝς ἀκüμα πιü πολý. Δßνουμε τÞν δυνατüτητα στοýς καταναλωτÝς, Ἕλληνες καß τουρßστες, νÜ κÜνουν ἐλεýθερα τßς ἀγορÝς τους...». 

            Αὐτü μᾶς ἔφαγε κ. ὙπουργÝ. Αὐτü σᾶς τü λÝμε τüσα χρüνια καß δÝν τü ἀντιλαμβÜνεσθε. Ἡ σπουδÞ νÜ κÜνουμε τÞν χþρα μας... τÞν ἀγορÜ... τÞν.... τÞν..., πιü εὐρωπαúκÞ καß πιü «φιλικÞ» στüν καταναλωτÞ. ΔιερωτηθÞκατε ἄραγε, κ. ὙπουργÝ, πῶς θÜ γßνῃ πιü φιλικÞ ἡ ἀγορÜ, ὅταν οἱ Ἕλληνες δÝν ἔχουν λεπτü τοῦ λεπτοῦ στÞν τσÝπη τους γιÜ νÜ ψωνßσουν γιÜ τÜ Χριστοýγεννα; Ὁ χρüνος ἔλειψε ἀπü τüν Λαü, γιÜ νÜ προμηθευθῇ νÜ ψωνßσῃ τÜ πρüς τü ζῆν ἀπαραßτητα; Γιατß κ. ὙπουργÝ θÝλετε νÜ χρεωθῆτε μιÜ ἀπüφαση, ἡ ὁποßα δÝν προχþρησε ἐπß τüσα ἔτη; ἈλλÜ τß λÝγω... μᾶς δßδεται πλÝον ἡ δυνατüτητα νÜ ἐφαρμüσωμε «νÝες μεθüδους» στÞν πατρßδα μας... διüτι ἔχομε ἀποκτÞσει... «εὐρωπαúκÞ ἐμπειρßα». Θαυμασßα ἡ διαπßστωσις. ΣπουδÜσαμε στÞν ἀποχριστιανοποιημÝνη Εὐρþπη, πÞραμε τÜ φῶτα ἀπü τÞν «λευκÞ δαιμονßα», ὅπως τÞν ὀνüμαζε ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πüποβιτς. Γι’ αὐτü, ἀγαπητοß μου, φτÜσαμε σÝ αὐτÜ τÜ χÜλια∙ διüτι Ýχουμε... «εὐρωπαúκÞ ἐμπειρßα». Βεβαßως δÝν ἀπαξιþνομε τüν Εὐρωπαúκü πολιτισμü. ἈλλÜ δÝν εἶναι δυνατüν νÜ εἰσαγÜγωμε στÞν Πατρßδα μας, ὅ,τι ἀπüβλητο τῆς Εὐρþπης καß πολý περισσüτερο νÜ υἱοθετÞσωμε τÞν ἄθεη ΕὐρωπαúκÞ κουλτοýρα καß προοπτικÞ.

            ἈλλÜ γιατß νÜ ἀπευθýνωμαι εἰς ὦτα μÞ ἀκουüντων; Ἴσως ἔκαμα λÜθος ποý ἔγραψα τßς παραπÜνω γραμμÝς. ΘÜ ἀπευθυνθῶ στüν Ὀρθüδοξο Ἑλληνικü Λαü, ὁ ὁποῖος ξÝρει νÜ ἀντιστÝκεται, νÜ ἐπιμÝνῃ καß νÜ νικᾶ. Μπορεῖ πρüς καιρüν νÜ παρασýρεται, ὅμως στü τÝλος λειτουργεῖ σωστικÜ τü πνευματικü του DNA καß ἡ ὅλη ψυχοσýνθεσÞ του, ἡ ποτισμÝνη μÝ τÜ νÜματα τῆς Ἑλληνορθοδοξßας.

            Ἀγαπητοß μου, ἄς ἀκοýσωμε τß λÝγει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλüς περß τῆς ἀργßας τῆς Κυριακῆς. Εἶναι χαρακτηριστικÞ ἡ διδαχÞ του καß πÜντοτε ἐπßκαιρη.

«Ἐπῆγεν ὁ Κýριος εἰς τὴν κüλασιν καὶ ἔβγαλε τὸν ἈδÜμ, τὴν Εὔαν καὶ τὸ γÝνος του. ἈνÝστη τὴν τρßτην ἡμÝραν. ἘφÜνη δþδεκα φορὰς εἰς τοὺς Ἀποστüλους του. Ἔγινε χαρὰ εἰς τὸν οὐρανüν, χαρὰ εἰς τὴν γῆν καὶ εἰς ὅλον τὸν κüσμον· φαρμÜκι καὶ σπαθὶ δßστομον εἰς τὴν καρδßαν τῶν Ἑβραßων καὶ μÜλιστα τοῦ διαβüλου. Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Ἑβραῖοι δὲν κατακαßονται ἄλλην ἡμÝραν τüσον, ὡσὰν τὴν ΚυριακÞν, ὁποὺ ἀκοýουν τὸν παπÜ μας νὰ λÝγῃ: «Ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν». Διüτι ἐκεῖνο ὁποὺ ἐσποýδαζον οἱ Ἑβραῖοι νὰ κÜμουν διὰ νὰ ἐξαλεßψουν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας, ἐγýρισεν ἐναντßον τῆς κεφαλῆς των. ΠρÝπει καὶ ἡμεῖς, ἀδελφοß μου, νὰ χαιρþμεθα πÜντοτε, μὰ περισσüτερον τὴν ΚυριακÞν, ὁποὺ εἶνε ἡ ἈνÜστασις τοῦ Χριστοῦ μας. Διüτι Κυριακὴν ἡμÝραν ἔγινεν ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Δεσποßνης ἡμῶν Θεοτüκου καὶ ἈειπαρθÝνου Μαρßας. Κυριακὴν ἡμÝραν μÝλλει ὁ Κýριος νὰ ἀναστÞσῃ ὅλον τὸν κüσμον. ΠρÝπει καὶ ἡμεῖς νὰ ἐργαζþμεθα τὰς ἓξ ἡμÝρας διὰ ταῦτα τὰ μÜταια, γÞúνα καὶ ψεýτικα πρÜγματα, καὶ τὴν Κυριακὴν νὰ πηγαßνωμεν εἰς τὴν ἐκκλησßαν καὶ νὰ στοχαζþμεθα τὰς ἁμαρτßας μας, τὸν θÜνατον, τὴν κüλασιν, τὸν παρÜδεισον, τὴν ψυχÞν μας ὁποὺ εἶνε τιμιωτÝρα ἀπὸ ὅλον τὸν κüσμον, καὶ ὄχι νὰ πολυτρþγωμεν, νὰ πολυπßνωμεν καὶ νὰ κÜμνωμεν ἁμαρτßας· οὔτε νὰ ἐργαζþμεθα καὶ νὰ πραγματευþμεθα τὴν ΚυριακÞν. Ἐκεῖνο τὸ κÝρδος ὁποὺ γßνεται τὴν Κυριακὴν εἶνε ἀφωρισμÝνο καὶ κατηραμÝνο, καὶ βÜνετε φωτιὰ καὶ κατÜρα εἰς τὸ σπßτι σας καὶ ὄχι εὐλογßαν· καὶ ἢ σὲ θανατþνει ὁ Θεὸς παρÜκαιρα, ἢ τὴν γυναῖκα σου, ἢ τὸ παιδß σου, ἢ τὸ ζῶον σου ψοφᾶ, ἢ ἄλλον κακüν σοῦ κÜμνει. Ὅθεν, ἀδελφοß μου, διὰ νὰ μὴ πÜθετε κανÝνα κακüν, μÞτε ψυχικὸν μÞτε σωματικüν, ἐγὼ σᾶς συμβουλεýω νὰ φυλÜγετε τὴν ΚυριακÞν, ὡσὰν ὁποὺ εἶνε ἀφιερωμÝνη εἰς τὸν Θεüν. Ἐδῶ πῶς πηγαßνετε, χριστιανοß μου; Τὴν φυλÜγετε τὴν ΚυριακÞν; Ἂν εἶσθε χριστιανοß, νὰ τὴν φυλÜγετε. Ἔχετε ἐδῶ πρüβατα; Τὸ γÜλα τῆς Κυριακῆς τß τὸ κÜμνετε; Ἄκουσε, παιδß μου· νὰ τὸ σμßγῃς ὅλο καὶ νὰ τὸ κÜμνῃς ἑπτὰ μερßδια· καὶ τὰ ἓξ μερßδια κρÜτησÝ τα διὰ τὸν ἑαυτüν σου, καὶ τὸ ἄλλο μερßδιον τῆς Κυριακῆς, ἂν θÝλης, δῶσε το ἐλεημοσýνην εἰς τοὺς πτωχοὺς ἢ εἰς τὴν Ἐκκλησßαν, διὰ νὰ εὐλογÞσῃ ὁ Θεὸς τὰ πρÜγματÜ σου. Καὶ ἂν τýχη ἀνÜγκη καὶ θÝλῃς νὰ πωλÞσῃς πρÜγματα φαγþσιμα τὴν ΚυριακÞν, ἐκεῖνο τὸ κÝρδος μὴ τὸ σμßγεις εἰς τὴν σακκοýλα σου, διüτι τὴν μαγαρßζει· ἀλλὰ δῶσε τα ἐλεημοσýνην, διὰ νὰ σᾶς φυλÜγῃ ὁ Θεὸς» (Διδαχ. Δ’).

            ἈλλÜ ἀνÝφερα προηγουμÝνως, ὅτι τÞν ἀπÜντηση στÞν προσπÜθεια τῆς ἀποúεροποιÞσεως τῆς ζωῆς στÞν ἙλλÜδα καß στüν ἀγῶνα κÜποιων νÜ μετατρÝψουν τÞν Πατρßδα μας σÝ ἄθρησκο κρÜτος, μüνο ὁ Ἑλληνικüς Λαüς μπορεῖ νÜ τÞν δþσῃ.

Γι’ αὐτü ἀδελφοß μου, γεμῖστε τßς Ἐκκλησßες μÝ τÞν παρουσßα σας. ΜÞ μÝνετε κανεßς στü σπßτι τÞν ΚυριακÞ. Ἐκκλησιαστῆτε. ΠÜρετε ἀπü τü χÝρι τÜ παιδιÜ σας καß ἀπολαýσετε τÞν χαρÜ τοῦ Θεοῦ καß τÞν κοινωνßα τῶν προσþπων μÝσα στÞν Θεßα Λειτουργßα, ἡ ὁποßα κατÜ τüν Ἅγιο ἸωÜννη τüν Χρυσüστομο εἶναι «σýνοδος Οὐρανοῦ καß γῆς».

Ἀφῆστε ὁποιαδÞποτε ἐργασßα στÞν  ἄκρη κατÜ τÞν ἡμÝρα τοῦ Κυρßου καß μετÜ τÞν Θεßα Λειτουργßα χαρῆτε τÞν οἰκογÝνειÜ σας, μιλῆστε μÝ τÜ παιδιÜ σας, καθῆστε στü ἴδιο τραπÝζι, ζῆστε τÞν χαρÜ τῆς οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς τÞν ὁποßα χωρßς λüγο, τÜ τελευταῖα χρüνια ἐχÜσαμε.

            Καß ἄν, ἐν τÝλει, ἐφαρμοστοῦν αὐτÜ τÜ μÝτρα ἤ καß ἄλλα χειρüτερα ἴσως, μÞ ψωνßζετε τÞν ἡμÝρα τῆς Κυριακῆς, ἀντιστεκüμενοι στüν ὁδοστρωτῆρα ποý θÝλει νÜ συντρßψῃ κÜθε ἴχνος ἀνθρωπιᾶς καß πνευματικüτητος σ’ αὐτüν τüν τüπο. Καß οἱ εὐσεβεῖς καταστηματÜρχαι ἄς μÞ πηγαßνουν νÜ ἐργασθοῦν κατÜ τÞν ἡμÝρα τῆς Κυριακῆς.

ΜÞ λησμονῆτε ἀδελφοß μου, τüν λüγο τοῦ Πατρο-Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

            «Ἐκεῖνο τü κÝρδος ὁποý γßνεται τÞν ΚυριακÞ εἶναι ἀφωρισμÝνο καß κατηραμÝνο καß βÜζετε φωτιÜ στü σπßτι σας καß ὄχι εὐλογßα».

            Γνωρßζω ὅτι κÜποιοι θÜ σχολιÜσουν δυσμενῶς τÞν διδασκαλßα τοῦ Πατρο-Κοσμᾶ καß μÜλιστα μÝ θολü καß ψευτοκουλτουριÜρικο λüγο. ΔÝν πειρÜζει ὅμως. ΑὐτÞ εἶναι ἡ ἀλÞθεια. Ἡ ἐργασßα τῆς Κυριακῆς γιÜ τοýς Ὀρθοδüξους Χριστιανοýς δÝν ἐπιφÝρει κανÝνα κÝρδος, κυρßως πνευματικü, οὔτε προσπορßζει εὐλογßα ἀπü τüν Θεü.

 

Περιεχüμενα
ΕπιστροφÞ