Στην υμνογραφία της Κυριακής της Τυροφάγου ή της Τυρινής που είναι ένα είδος απαρχής των εορτών για το χριστιανό, μια που αναφέρεται στο πρώτο γεγονός έγινε όταν άρχισε η ζωή στη γη , με την έξωση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο και την εξορία τους στη γη , περιγράφεται με τα κατανυκτικότερα τροπάρια το δράμα όλων των ανθρώπων της γης. Γιατί ο χωρισμός του Αδάμ από το Θεό και από τον Παράδεισο δεν τελειώνει σ'εκείνον . Η πτώση και η Εξορία του Αδάμ μας έριξε - όλους τους απογόνους του- στην γη των κόπων και των δακρύων , στην κοιλάδα της λύπης και του Κλαυθμώνος, στη χώρα όπου το βεβαιότερο και χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της είναι ο θάνατος . Όλοι οι άνθρωποι είμαστε γνήσιοι κληρονόμοι όλων των συνεπειών της παραβάσεως και της παρακοής του Γενάρχου μας Αδάμ.. Γι'αυτό και στο δίστιχο που βρίσκεται γραμμένο στο συναξάρι " της από του παραδείσου της τρυφής εξορίας του πρωτοπλάστου Αδάμ "τονίζεται, πώς πρέπει όλος ο κόσμος να θρηνήσει πικρά για την πτώση που έπαθαν οι γενάρχαι, γιατί μαζί τους πέσαμε αλίμονο, κ'εμείς :

"Κόσμος γενάρχαις πικρά συνηθρησάτω
βρώσει γλυκεία συμπεσών πεπτωκόσι"