Πρίζρεν, Γιουγκοσλαβία, 22 Ιουνίου 1999

Το πιάνο και τα βιολιά έχουν γίνει στάχτη, η ορχήστρα και η χορωδία έχει σκορπίσει-κάποια από τα μέλη της ίσως δεν ζουν πια -αλλά το κρατικό ωδείο στο Πρίζρεν του Κοσσυφοπεδίου ετοιμάζεται για το πρώτο του, μεταπολεμικό κονσέρτο.

"Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με την Ωδή στη Χαρά του Μπετόβεν, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ φιλόδοξο για μια πόλη που μετρά ακόμη τις πληγές της" λέει ο διευθυντής του Ωδείου, Μπεσίμ Μπερίσα.

Άλλοτε κέντρο των τεχνών, των επιστημών ,αλλά και της εθνικής αρμονίας ,το Πρίζρεν- η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κοσσυφοπεδίου -προσπαθεί σήμερα να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. "Υπόσχομαι μια συναυλία. ίσως να μην είναι η καλύτερη αλλά θα παίξουμε μέσα από την καρδιά μας", λέει ο διευθυντής του Ωδείου.

Μια εβδομάδα μετά την ανάπτυξη στην πόλη των ανδρών της γερμανικής ειρηνευτικής δύναμης πολλά καταστήματα στη γραφική όχθη του ποταμού Μπίστρικα έχουν επαναλειτουργήσει. Οι καφετέριες στις λιθόστρωτες πλατείες όπου σύχναζαν ποιητές και ζωγράφοι σερβίρουν και πάλι εσπρέσο και τούρκικο καφέ. "Αυτή η πόλη έχει ψυχή" λέει η Αίντα Φαζλίου, που το 1995 είχε ανακηρυχθεί Μις Πρίζρεν.

Η ψυχή του Πρίζρεν είναι όμως βαθιά πληγωμένη. Σχεδόν όλοι οι σέρβοι κάτοικοι έχουν φύγει. Και οι Αλβανοί προσπαθούν να συνέλθουν από τις αγριότητες των σέρβων παραστρατιωτικών. "Κάποτε οι κάτοικοι διατηρούσαν καλές σχέσεις μεταξύ τους. Κανείς δεν έδινε σημασία στις εθνικές διαφορές. Ο ένας πλησίαζε τον άλλο ως άνθρωπο. Αλλά αυτό συνέβαινε πριν από καιρό. Είναι λυπηρό, αλλά οι άνθρωποι δεν θα ξεπεράσουν ποτέ τα όσα συνέβησαν εδώ" λέει ο ιστορικός καθηγητής Αγκρόν Σπόρτα. Τα σπίτια και τα μαγαζιά στη σερβική συνοικία στην πλαγιά Ποντκαλάγια είναι σφαλισμένα και η μοναξιά είναι εμφανής στα πρόσωπα των λίγων ηλικιωμένων που παραμένουν εκεί. Ο διευθυντής του ωδείου όμως επιμένει: "Το Πρίζεν είναι πόλη της μουσικής και για αυτό θα ξαναγεννηθεί...".

Πηγή: