Η ηχογράφηση του Εσπερινού της Αγάπης πραγματοποιήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αθηνών την Κυριακή του Πάσχα, 30 Απριλίου 2000.

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Για κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο τούτο και ζει και συνδέεται με δεσμούς αίματος και αγάπης με τους άλλους ανθρώπους, το μεγαλύτερο και το πιο κεφαλαιώδες πρόβλημα, είναι το πρόβλημα του θανάτου. Οι γοητείες της ζωής μας συνεπαίρνουν συχνά και μας κάνουν να το ξεχνούμε, αλλά έρχονται κάποιες στιγμές που η πραγματικότητα του θανάτου προβάλλει καταθλιπτική, γυμνή και υποβλητική. Όμως για μας τους χριστιανούς το τέλος δεν είναι ο θάνατος.

Τη γιορτινή αυτή περίοδο της Αναστάσεως της ανεκλάλητης χαράς, με πρόσωπο φωτοβόλο λέμε πως η πορεία μας είναι η ανάσταση, η αθανασία, η ζωή. Όχι η φθορά, ο θάνατος. Εμείς όλοι που γείραμε μια ολόκληρη βδομάδα κάτω από τη βαρειά οδύνη των παθών του Κυρίου, σήμερα νοιώθουμε στα βάθη της καρδιάς μας μια καμπάνα χαρμόσυνα να διαλαλεί τη νίκη του Χριστού και την εξουθένωση του θανάτου. "Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος".

Για μια σωστή προσέγγιση στο μεγάλο αυτό μυστήριο της Εκκλησίας μας ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θα μας συμβούλευε μέσα από τα ποιήματά του:

"Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως, Χριστόν εξαστράπτοντα και χαίρετε φάσκοντα τρανώς ακουσόμεθα επινίκιον άδοντες". Για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τον αναστημένο Χριστό μας, για να τον κάνουμε δικό μας, μας χρειάζεται άλλη όραση και καρδιά γενναία, πεινασμένη για την αθανασία. Κανένας δεν μπορεί να προσεγγίσει το αλάλητο θαύμα της μεγαλοσύνης του Θεού με αισθήσεις ακάθαρτες, με φρόνημα κοσμικό, με δυσπιστία που θανατώνει το πνεύμα όταν ριζώνει μέσα στον άνθρωπο. Τότε η Ανάσταση γίνεται μια εξωτερική κοσμική γιορτή κι όχι ένας βαθύς μεγάλος σεισμός της ύπαρξης.

Αυτή η αθάνατη δόξα ανασηκώνει από τα σκοτάδια του πένθους την καρδιά μας. Αυτή μας ψιθυρίζει στ' αυτί το μεγάλο μήνυμα της αναστάσεως. Είδαμε τον Κύριό μας παραδομένο σε χέρια ανόμων και τρομάξαμε και βυθιστήκαμε σε θλίψη και δάκρυα. Τώρα τον ξαναβλέπουμε άφθαρτο και αιώνιο να ανεβαίνει προς τη δόξα, να μας τραβά μαζί του στην αθανασία και να διώχνει από μέσα μας τον αγιάτρευτο καημό του θανάτου. Είμασταν ως τώρα σκλάβοι και με την Ανάσταση γινόμαστε ελεύθεροι. Είχαμε αμφιβολίες μέχρι τώρα γιατί πρέπει να πεθαίνουμε. Και ο Θεός μας βεβαιώνει σήμερα πως ο θάνατος καταργήθηκε και πως μαζί μ' Αυτόν ανασταινόμαστε όλοι.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος χαρακτηριστικά γράφει. "Φτώχεψε για να πλουτίσουμε εμείς με τη φτώχεια του. Πήρε μορφή σκλάβου για να απολαύσουμε εμείς την ελευθερία. Κατέβηκε για να σηκωθούμε. Δοκίμασε τον πειρασμό για να νικήσουμε. Ατιμάσθηκε για να δοξάσει. Πέθανε για να σώσει. Ανέβηκε για να τραβήξει κοντά του εκείνους που είχαν γκρεμιστεί και κοιτόντανε κάτω εξ αιτίας της αμαρτίας. Όλα ας τα δώσει καθένας, όλα ας τα καρποφορήσει για κείνον που έδωσε τον εαυτό του λύτρα και αντάλλαγμα για μας. Και το πιο ακριβό που θα δώσουμε είναι ο εαυτός μας όταν καταλάβουμε το μυστήριο κάνοντας γι' Αυτόν ό,τι έκανε Εκείνος για μας".

Η Ανάσταση του Κυρίου αποτελεί μια από τις θεμελιώδεις αλήθειες της χριστιανικής μας πίστεως. Από την αρχή υπήρξε η βάση του αποστολικού κηρύγματος. Κατηγορηματικά ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει ότι "ει Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών". Γι' αυτή την πρωταρχική σημασία το γεγονός της Αναστάσεως πήρε την πιο κεντρική θέση στη λατρεία της Εκκλησίας, όχι μόνο αυτό καθ' εαυτό σαν γιορτή, η οποία ήδη από πολύ νωρίς ετιμάτο με ιδιαίτερη λαμπρότητα, αλλά και στον κύκλο των γιορτών της εβδομάδος, ώστε η Κυριακή σαν η κατ' εξοχήν ημέρα αναμνήσεως του γεγονότος της Αναστάσεως να είναι η ιερώτερη ημέρα της εβδομάδος. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σε αντίθεση με τις άλλες χριστιανικές ομολογίες, οι οποίες τονίζουν περισσότερο τη σημασία του Σταυρικού θανάτου του Κυρίου, η Ανάσταση κατέχει την κεντρικώτερη θέση της θρησκευτικής της ζωής, ώστε δίκαια να χαρακτηρίζεται η Εκκλησία της Αναστάσεως.

Η Ανάσταση του Κυρίου εκτός φυσικά από τη σημασία που έχει σαν θρησκευτική πίστη που ενδυναμώνει πνευματικά και οδηγεί στην αληθινή ψυχική λύτρωση και τη σωτηρία τον άνθρωπο, είναι συγχρόνως για το σημερινό κόσμο ένα πολύτιμο μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδος. Κουρασμένος ο σημερινός άνθρωπος από τις μάταιες θεωρητικές αναζητήσεις, πληγωμένος, και από πολλά απογοητευμένος, μπορεί από την Ανάσταση του Χριστού, αυτή την μοναδική διαυγή πηγή της χαράς, να αντλήσει αισιοδοξία και ελπίδα και για τον εαυτό του και για την κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Ο θάνατος, το άλλοτε τραγικώτατο αυτό γεγονός, νικήθηκε από το Χριστό και έγινε η "πύλη η απάγουσα εις την ζωήν" ο δε πόνος και τα παθήματα, θεωρούμενα πια κάτω από το πρίσμα της Αναστάσεως, αποβαίνουν υπέροχος μοχλός, όχι μόνο για την ψυχική ανέλιξη και πρόοδο, αλλά και για την εν γένει κοινωνική προκοπή ώστε ύστερα από κάθε γολγοθά να μπορεί με αισιοδοξία ο άνθρωπος να περιμένει την ανάσταση. Την ανάσταση την οποία στην πληρότητά της είναι προορισμένος ο άνθρωπος να γνωρίσει και να απολαύσει στην ένδοξη αιωνιότητα.

Ατύχημα είναι ότι στην υλιστική εποχή μας οι άνθρωποι, σ' ένα σοβαρό ποσοστό, αν και δεν έχουν αρνηθεί την πίστη τους, την έχουν πάντως περιορίσει σε μια άγονη τυπικότητα, η οποία αφήνει ανέγγικτη και ανεπηρέαστη την καρδιά. Σ' αυτό οφείλεται το ότι και το γεγονός της Αναστάσεως με το υψηλό και λυτρωτικό νόημά του δεν εξαντλεί στο σύγχρονο κόσμο την ευεργετική του δύναμη, η οποία διοχετεύεται μόνο με τον αγωγό της πίστεως.

Τι πρέπει να γίνει όμως ώστε η Ανάσταση του Χριστού να αποτελέσει βίωμα των ανθρώπων της εποχής μας;

Για το σκοπό αυτό είναι ανάγκη να αποδυθούμε όλοι σε μια προγραμματισμένη και σύντονη προσπάθεια. Όσοι συμβαίνει να αισθανόμαστε τον εαυτό μας πλησιέστερα στο Χριστό και το Ευαγγέλιο, όσοι σε οποιοδήποτε βαθμό έχουμε γευθή το νέκταρ της χριστιανικής αλήθειας και ζωής, θα πρέπει να γίνουμε κράζουσα μαρτυρία του πνεύματος της Αναστάσεως, το οποίο είναι πνεύμα αισιοδοξίας και ελπίδας. Το χρέος αυτό είναι χρέος της Εκκλησίας, δηλαδή όλων μας, της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και του καθ' ενός μας. Μόνο όταν επανέλθει στην καρδιά και στη ζωή των χριστιανών η πίστη στο Χριστό και στις αλήθειες του Ευαγγελίου, όχι σαν θεωρητική γνώση, αλλά σαν βίωμα, σαν ζωή, τότε μόνον, η Ανάστασή Του θα ασκήσει την ευεργετική επίδρασή της στη ζωή του κόσμου. Τότε θα υπερνικηθεί ο φόβος του θανάτου, θα απαλλαγεί ο άνθρωπος από την ασφυξία του μηδενισμού, θα γίνει δημιουργός ενός καλλίτερου κόσμου, του κόσμου της χαράς και της Αναστάσεως.

Φέγγει ολόλαμπρη η Εκκλησία, η κιβωτός της σωτηρίας μας, από την έγερση του Κυρίου. Μέσα στους αγιασμένους κόλπους της δεν υπάρχουν νεκροί, δεν υπάρχουν τεθλιμμένοι. Όλα είναι αισιόδοξα, γεμάτα δύναμη και φως. Όλα υπερβαίνουν τα εγκόσμια και ενώνουν και πάλι τον άνθρωπο με τους ουρανούς. Από την βαρειά, καταθλιπτική νύχτα που μας κυκλώνει, υψώνεται φωνή, φωνή εγερτήρια των ψυχών, φωνή αθανασίας και δόξας του ανθρώπου που πίστεψε, αγάπησε και αφοσιώθηκε στον δοξασμένο Θεό: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.