Σ' αυτόν εδώ τον τόπο είχαμε έναν σοφό παππού, τον Ηρόδοτο, ο οποίος έγραψε την Ιστορία των Αρχαίων λαών και των Περσικών Πολέμων. Αυτός ο σοφός παππούς μας δίδαξε ότι από τα πολύ παλιά χρόνια η κοινή θρησκεία, "τα των θεών κοινά ιδρύματα", ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του Ελληνικού Έθνους. Και αυτή την μεγάλη αλήθεια την είδαμε και την βιώσαμε σε όλες τις φάσεις της ιστορικής μας πορείας, ιδιαίτερα μετά την ενανθρώπιση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί γης.

Σ' αυτόν τον τόπο και σ' όλη την καθ' ημάς Ανατολή μεγαλούργησε επί χίλια και περισσότερα χρόνια μια Αυτοκρατορία, η Ρωμανία, που οι νεώτεροι ιστορικοί καθιέρωσαν με το όνομα Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι μεγάλοι Εκκλησιαστικοί Πατέρες πού έζησαν στα Βυζαντινά χρόνια συνδύασαν με θαυμαστό τρόπο την Πίστη τους στον μοναδικό Θεό με τον σεβασμό στην Ελληνική μόρφωση. Μάλιστα ένας από αυτούς, ο Μέγας Βασίλειος, τόνιζε τον συνειδητό πατριωτισμό του λέγοντας με υπερηφάνεια ότι εκ μητρός είναι απόγονος του Ηρακλέους και των Ηρακλειδών. Και ο τελευταίος Αυτοκράτωρ της Ρωμανίας/Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, καλούσε τούς υπερασπιστές της Βασιλεύουσας να αγωνισθούν πρώτα για την Πίστη και μετά για την Πατρίδα.

Ο ακατάλυτος δεσμός Ορθοδοξίας και Ελληνισμού έγινε η κύρια αιτία που έσωσε αυτόν τον τόπο από πνευματικές και εθνικές υποδουλώσεις. Δυτικοί και Ανατολίτες κατακτητές προσπάθησαν επί αιώνες να δουλώσουν την ψυχή μας οι πρώτοι και το σώμα μας οι δεύτεροι. Όμως μείναμε όρθιοι. Διότι οι πρόγονοί μας ήξεραν ότι όποιος φράγκευε ή εξισλαμιζόταν δεν χανόταν μόνο για την Εκκλησία, αλλά και για το Γένος, την πονεμένη Ρωμηοσύνη.

Σ' αυτόν τον τόπο κάναμε έναν Πανεθνικό ξεσηκωμό το 1821 για να λευτερωθούμε. Και ο ξεσηκωμός αυτός ήταν και για την Πίστη και για την Πατρίδα. Δεν έμοιαζε με τους ξεσηκωμούς άλλων λαών της Δυτικής Ευρώπης που αγωνίσθηκαν κατά της Εκκλησίας τους (π.χ. Γαλλική Επανάσταση). Οι πρόγονοί μας και οι αρχηγοί τους αγωνίσθηκαν για την Εκκλησία και μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία. 16 Πατριάρχες και 100 Επίσκοποι εφονεύθησαν στην διάρκεια της δουλείας και της Εθνεγερσίας από τους Οθωμανούς Τούρκους. Και όλοι οι αγωνιστές και πολιτικοί της εποχής εκείνης υπεγράμμιζαν την άρρηκτη σχέση Ορθοδοξίας και εθνικής ταυτότητος. Ο Μακρυγιάννης θεωρεί την Ορθόδοξη Πίστη "τζιβαϊρικόν πολυτίμητο", δηλαδή πολύτιμο κόσμημα και ο πρώτος μας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έγραφε στους ξένους: "Το Ελληνικόν Έθνος σύγκειται εκ των ανθρώπων οίτινες από αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν ομολογούντες την Ορθόδοξον Πίστιν και την γλώσσαν των πατέρων αυτών λαλούντες....."

Σ' αυτόν τον τόπο έχουν έλθει ως επισκέπτες και μελετητές διάφοροι ξένοι και τους δεχθήκαμε με χαρά. Όλοι τους σχεδόν κατάλαβαν και παραδέχθηκαν την πνευματική και ιστορική σύνδεση του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία. Ο κορυφαίος Βρετανός Βυζαντινολόγος Σερ Στήβεν Ράνσιμαν καλεί τους Έλληνες να διατηρήσουν την Ορθόδοξη ταυτότητά τους για να έχουν μέλλον και πολιτιστική προσφορά κατά τον 21ο αιώνα. Ο δε Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαριέρ δήλωσε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής (6/12/1998) ότι "για έναν Έλληνα η Ορθοδοξία είναι το σπίτι του".

Σ' αυτόν τον τόπο έχουμε μάθει να σεβόμαστε εκείνες τις ολιγάριθμες ομάδες συμπολιτών μας που ακολουθούν άλλη Πίστη ή άλλο δόγμα. Θέλουμε όμως να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Όταν καταπατώνται τα δικαιώματα αυτά στο όνομα κάποιων μειονοτήτων, υπαρκτών ή ανυπάρκτων, τότε έχουμε κακέκτυπο δημοκρατίας. Και είναι χρήσιμο να θυμούνται κάποιοι διανοούμενοι και Διαφωτιστές - σκοταδιστές ότι κανένας λαός δεν μπορεί να προοδεύσει αν δεν βασισθεί στις ρίζες του και αν δεν σεβασθεί την ιστορία του και την ιδιοπροσωπία του.

Σ' αυτόν εδώ τον ευλογημένο, αλλά και ταλαιπωρημένο, τόπο εμφανίσθηκαν τα τελευταία χρόνια κάποιοι συμπατριώτες μας, θέλουμε να πιστεύουμε καλοπροαίρετοι, οι οποίοι έχουν βαλθεί να μας αλλάξουν την εθνική μας ταυτότητα για να γίνουμε δήθεν μοντέρνοι και καλοί Ευρωπαίοι. Και κάτι που τους ενοχλεί πολύ είναι η αναγραφή του Θρησκεύματος στις αστυνομικές μας ταυτότητες. Ας δούμε όμως πόσο στέκονται τα επιχειρήματά τους στην βάσανο της κριτικής.

Μας λέγουν ότι η Ευρώπη ενοχλείται από την θέση της Εκκλησίας στην ελληνική κοινωνία. Κι όμως εμείς έχουμε διαβάσει ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ δηλώνει τον σεβασμό της Ευρωπαϊκής `Ενώσεως προς τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες κάθε χώρας - μέλους. Η δε Συνθήκη του Άμστερνταμ (1997) αναφέρει σαφώς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παρεμβαίνει στον ρόλο και στο νομικό καθεστώς που έχει η κάθε Εκκλησία στα κράτη μέλη, αλλά σέβεται εν προκειμένω την εθνική νομοθεσία κάθε χώρας. Δηλαδή αν ο ελληνικός λαός κατά συντριπτική πλειοψηφία ανάγει την Ορθοδοξία σε στοιχείο της εθνικής του ταυτότητος τούτο είναι αποκλειστικώς ζήτημα που αφορά την Ελλάδα και την νομοθεσία της.

Μας λέγουν ότι ο Νόμος 2472 του 1997 περί Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων απαγορεύει την δημοσιοποίηση και επεξεργασία από το Κράτος ευαισθήτων προσωπικών στοιχείων, όπως το θρήσκευμα. Ξεχνούν, όμως, ότι ο Νόμος αυτός στο άρθρο 7, παράγραφος 2, εδάφιο α λέγει ρητώς ότι και τα λεγόμενα "ευαίσθητα" δεδομένα, όπως το θρήσκευμα, μπορούν να δημοσιοποιηθούν εφ' όσον υπάρχει η ρητή συγκατάθεση του ενδιαφερομένου. Όταν, λοιπόν, η Εκκλησία μας δέχεται την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες πρόκειται ουσιαστικά για περίπτωση ρητής συγκαταθέσεως του ενδιαφερομένου. Τούτο άλλωστε γίνεται και στην Γερμανία, όπου κάθε φορολογούμενος πολίτης καλείται να γράψει στην φορολογική του δήλωση προαιρετικώς σε ποιο θρήσκευμα πιστεύει, ώστε το 10% του αναλογούντος φόρου να δοθεί στην αντίστοιχη Εκκλησία ή θρησκευτική οργάνωση.

Μας λέγουν ότι κάποια μέλη θρησκευτικών μειονοτήτων στην χώρα μας φοβούνται ότι θα υποστούν διωγμούς αν φαίνεται σε δημόσιο έγγραφο το θρήσκευμά τους. Μα σε ποιους τα λένε αυτά; Λησμονούν ότι η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην οποία υπήρξαν Επίσκοποι που διακινδύνευσαν και την ίδια τους την ζωή για να σώσουν τους Εβραίους συμπολίτες μας από την ναζιστική θηριωδία; Ή πρέπει να τους θυμίσουμε ότι και σήμερα το κράτος μας χρηματοδοτεί την συντήρηση και επισκευή μουσουλμανικών τζαμιών (Τρίκαλα, Αλεξανδρούπολη κ.α.), την ώρα πού οι αρμόδιοι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας ηρνούντο επί έτη στους Ορθοδόξους Χριστιανούς να λειτουργούνται κάθε Κυριακή στον ιστορικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Ροτόντας στην Θεσσαλονίκη;

Και κάτι πρακτικό, αλλά όχι ασήμαντο: Ας υποθέσουμε ότι φονεύεται σε ατύχημα εντός ή εκτός Ελλάδος κάποιος Έλληνας ή κάποια Ελληνίδα που δεν έχει στενούς συγγενείς. Αν δεν αναγράφει η αστυνομική ταυτότητα το θρήσκευμα, πώς θα ξέρουν οι αρμόδιες Αρχές πως θα κηδευθεί αυτό το πρόσωπο, ιδιαιτέρως δε αν το ατύχημα συμβεί εκτός Ελλάδος; Ας σεβασθούμε και το δικαίωμα των μοναχικών προσώπων της κοινωνίας μας που θα ήθελαν κι αυτά να κηδευθούν συμφώνως προς το τυπικό της Ορθοδοξίας ή πιθανόν μιας άλλης θρησκευτικής ομολογίας, στην οποία ανήκουν.

Σ' αυτόν, λοιπόν, τον τόπο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας έχει αποφασίσει να διατηρήσει και στην ουσία και στον τύπο τον άρρηκτο πνευματικό δεσμό της Ορθοδοξίας με την εθνική μας ταυτότητα. Και θέλουμε να φαίνεται αυτός ο δεσμός και στις πλαστικές μας ταυτότητες. Όσοι πιστεύουν πραγματικά στην Δημοκρατία ας σεβασθούν τις πεποιθήσεις της πλειοψηφίας, αλλά και τα διδάγματα της Ιστορίας και ας παύσουν να εφευρίσκουν "προφάσεις εν αμαρτίαις".

Επειδή, όμως, οι αντιτιθέμενοι στην αναγραφή του θρησκεύματος ομιλούν περί δημοκρατίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα θέλαμε να θυμίσουμε τα εξής: α) Με Νόμο του 1995 οι Μουσουλμανόπαιδες της Θράκης εισάγονται στα Ελληνικά Α.Ε.Ι. με ευνοϊκότερους όρους -κάτι με το οποίο προσωπικά δεν διαφωνώ σεβόμενος την ιδιαιτερότητα της περιπτώσεως- και μάλιστα με ποσόστωση 0,5% επί του συνόλου των εισακτέων. Δηλαδή κάθε ενδιαφερόμενος νέος προσέρχεται ενώπιον μιας δημοσίας Αρχής και δηλώνει ότι είναι μέλος της συγκεκριμένης θρησκευτικής μειονότητος ώστε να αξιοποιήσει το σχετικό προνόμιο. β) Με τον γνωστό Νόμο περί εναλλακτικής ή κοινωνικής θητείας οι Μάρτυρες του Ιεχωβά απαλλάσσονται της ενόπλου θητείας και υπηρετούν σε Νοσοκομεία και άλλα κοινωνικά Ιδρύματα αμειβόμενοι μάλιστα με μισθό. Για να ενταχθούν στην εναλλακτική θητεία, λοιπόν, τι κάνουν; Δηλώνουν ενώπιον Δημοσίας Αρχής -Στρατολογικό Γραφείο- το γεγονός ότι είναι αντιρρησίες συνειδήσεως, δηλαδή καταγράφουν σε δημόσια έγγραφα φιλοσοφικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις που κατά τον Νόμο 2472/97 αποτελούν "ευαίσθητα" δεδομένα. Θα φθάσουμε επομένως στο εξής τραγελαφικό και ήκιστα δημοκρατικό σημείο: Η Ελληνική Πολιτεία να ενθαρρύνει και να επιβραβεύει τους Μουσουλμάνους συμπολίτες μας και τους Χιλιαστές όταν δηλώνουν ενώπιον δημοσίων Αρχών τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και να στερεί το ίδιο δικαίωμα από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, δηλαδή από εκείνους οι οποίοι εκουσίως και βάσει της προαιρετικής αναγραφής επιθυμούν να αναγράφεται το θρήσκευμα στην ταυτότητά τους.

Και ένα ακόμη ερώτημα: Όλοι αυτοί που κόπτονται για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έχουν παρατηρήσει ποιους κινδύνους εγκυμονεί η πλήρης εφαρμογή του Νόμου περί Προστασίας -κατ' ευφημισμόν- των Προσωπικών Δεδομένων; Σημειώνουμε ότι στο άρθρο 8 αναφέρεται στον Ενιαίο Κωδικό Αριθμό, πράγμα πού οδηγεί πιθανόν σε νέες ταυτότητες με υποβάθμιση του ανθρωπίνου προσώπου σε αριθμό. Στο δε άρθρο 12 προβλέπει ότι όποιος θέλει να μάθει ποια προσωπικά του στοιχεία έχουν καταχωρισθεί από ελληνικές Αρχές ή και από το Σύστημα Πληροφοριών Σέγκεν (με το οποίο συνδέεται άμεσα ο 2472/97) θα πρέπει να πληρώσει ένα ποσό, το ύψος του οποίου θα καθορίζει η περίφημη Αρχή, της οποίας προΐσταται ο κ. Δαφέρμος. Εάν λοιπόν, η Αρχή ορίσει ένα υψηλό ποσό, τότε μία μεγάλη ομάδα μη ευπόρων πολιτών θα στερούνται ενός σημαντικού δικαιώματός των.

Εν πάση περιπτώσει οι πλαστικές ταυτότητες είναι η κορυφή του παγόβουνου. Στόχος της όλης προσπαθείας είναι η επίπλαστη ταυτότητα. Κάποιοι επιχειρούν ερήμην του λαού μας και των Παραδόσεών μας να αποσυνδέσουν τον Ελληνισμό από την Ορθοδοξία και να αλλοιώσουν την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

Ο Διονύσιος Σολωμός έλεγε: "Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;" Μπροστά στην πρόκληση της ΟΝΕ και στην χοάνη της παγκοσμιοποιήσεως πρέπει να έχουμε ως πανοπλία την ελευθερία και την γλώσσα μας, γι' αυτό και πρέπει να διατηρήσουμε την Ελληνορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας. Διότι χωρίς την Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν θα είχαμε ούτε ελευθερία ούτε γλώσσα.