Ο Μ Ι Λ Ι Α
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗΝ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ
ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΤΕΡΥΓΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΖΕΙΟΥ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ
(22 Σεπτεμβρίου 2009)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Μαντινείας καί Κυνουρίας κύριε Ἀλέξανδρε καί λοιποί
Ἱερώτατοι ἀδελφοί,
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν ὑπάρχει διχοστασία τις περί τῶν σκοπῶν τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. Ἡ μία μερίς διατείνεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας. Οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι εἶναι διά τήν Ἐκκλησίαν μόνον. Ἡ ἑτέρα μερίς φρονεῖ ὅτι παρέλκουσιν αἱ βαττολογίαι, αἱ ἱεραί ἀκολουθίαι. Ἔξοδος ἀπό τῶν Ἐκκλησιῶν. Φιλανθρωπία, ἀλτρουϊσμός. Ὅμως ἡ σωστή ἄποψις εὑρίσκεται εἰς τό μέσον. Εἶναι ἡ σύντηξις τῶν δύο αὐτῶν ἐπόψεων.

Ἡ Ἐκκλησία ἄνευ τῶν Μυστηρίων, ἄνευ ἀδιαλείπτου προσευχῆς,
ἄνευ ἱερῶν ἀκολουθιῶν παύει νά εἶναι θεανθρώπινος ὀργανισμός. Γίνεται σύλλογος ἀγαθοεργιῶν εὐκόλως διαλυόμενος. Ἐπίσης γνωρίζει καλῶς ὅτι ὁ ἐμπεσών εἰς τούς λῃστάς καί ὁ ἐξάλογος δι᾿ εἴσοδον εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν εἶναι ὑποχρεωτικά διά πάντα χριστιανόν. Ἡ κρίσις ἔσται ἀνέλεος τοῖς μή ποιήσασιν ἔλεος (Ἰακώβου Β’, 13).

Ἡ Ἐκκλησία ἐκτρεπομένη τάς βεβήλους κενοφωνίας, πορεύεται ἀπ᾿ αἰώνων ὁδῷ μέσῃ καί βασιλικῇ. Ἡ τυχόν ἐκτροπή ἐπισύρει ἔκπτωσιν ἀπό τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας. Λέγει κάπου ὁ Μέγας Βασίλειος: «Οἶδα πολλούς νηστεύοντας, προσευχομένους, στενάζοντας, πᾶσαν τήν ἀδάπανον εὐλάβειαν ἐνδεικνυμένους,
ὀβολόν δέ ἕνα μή προϊεμένους τοῖς θλιβομένοις. Τί τό ὄφελος τούτοις λοιπόν;
Οὐ παραδέχεται αὐτούς ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ἡ ἀδιαφορία πολλῶν διά τάς «λογικάς χελιδόνας, τούς αἰδεσίμους πρός τόν Δεσπότην μεσίτας, τούς ἀηττήτους ρήτορας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἀνταποδόσεως»
τούς «ἐν ταῖς θύραις τῶν ἐκκλησιῶν παρακαθημένους πένητας», ἐξοργίζει τόν προκάτοχον τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, τόν ἐν Ἁγίοις πατέρα ἡμῶν Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον: «μή νομίσωμεν ἀρκεῖν ἡμῖν εἰς σωτηρίαν, εἰ χήρας καί ὀρφανά ἀποδύσαντες, ποτήριον χρυσοῦν καί λιθοκόλλητον προσενέγκοιμεν τῇ Τραπέζῃ...
οὐ γάρ χρυσοχοεῖον, οὐδέ ἀργυροκοπεῖον ἐστιν ἡ Ἐκκλησία... οὐδέ γάρ σκευῶν χρείαν ἔχει χρυσῶν ὁ Θεός, ἀλλά ψυχῶν χρυσῶν... Ποτήριον χρυσοῦν ποιεῖς καί ποτήριον ψυχροῦ οὐ δίδως;».

Διό ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἄνευ παραλείψεως οὐδέ ἑνός «Κύριε ἐλέησον» ἐν τῷ Ναῷ, ἵδρυε φιλανθρωπικά καταστήματα ὅπου τοῦτο ἦτο δυνατόν. Καταλιμπάνομεν τά ἄλλα καί ἀναφερόμεθα μόνον εἰς τά ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὑπῆρχον ἐκεῖ τό πάλαι εἴκοσι ἑπτά πτωχογηροκομεῖα, βρεφοτροφεῖα, νοσοκομεῖα, ὡς τό περίφημον τῆς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος Χριστοῦ, λεπροκομεῖα, εἴκοσι καί
ὀκτώ ξενῶνες, ὀρφανοτροφεῖα καί πλεῖσται ὅσαι «διακονίαι» ἤγουν συσσίτια.

Καί ἡ παράδοσις αὕτη εἶναι παμπαλαιοτάτη. Ἤδη ὁ Ἱερός Χρυσόστομος
«κτίζει πλείονα νοσοκομεῖα, προκαταστήσας δύο τῶν εὐλαβῶν πρεσβυτέρων, ἔτι μήν καί ἰατρούς καί μαγείρους καί χρηστούς τῶν ἀγάμων ἐργάτας τούτοις
εἰς ὑπηρεσίαν ὥστε τούς ἐπιχωριάζοντας ξένους καί τῶν νόσων ληφθέντας τυγχάνειν ἐπιμελείας καί δι᾿ αὐτό τό καλόν καί διά τήν τοῦ Σωτῆρος δόξαν».

Τοῖς ρήμασι τούτου ἀλλά γε καί τῶν ἄλλων Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν πειθομένη ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία διατηρεῖ εἰσέτι καί προστατεύει εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν τά Ἐθνικά Φιλανθρωπικά Καταστήματα, Νοσοκομεῖον
πλῆρες, Γηροκομεῖον, Ψυχιατρεῖον, συσσίτια, φιλοπτώχους ἀδελφότητας καί τά τούτοις ὅμοια καίτοι ἡ ὁμογένεια συνερικνώθη καί αἱ δυσκολίαι πολλαί.

Χαίρομεν, ὅθεν, διότι δέν ἐψύγη ἡ ἀγάπη τινῶν καί εὑρίσκονται χορηγοί καί δωρηταί εἰς πᾶσαν τήν Ἑλλάδα καί ἐνταῦθα ἐν Τριπόλει, πρός ἵδρυσιν οἴκων
εὐαγῶν πρός ἀνακούφισιν πασχόντων καί κυρίως ἀπομάχων τῆς ζωῆς. Βλέποντες τό θαυμάσιον τοῦτο γηροκομεῖον μιμνησκόμεθα τοῦ τε πρώτου δωρητοῦ Βασιλείου Δεκάζου καί τοῦ ἀειμνήστου ἀδελφοῦ αὐτοῦ Παναγιώτου, τοῦ Πέτρου Μπρούσκου καί τῆς μακαριστῆς Εὐγενίας Τριανταφυλλάκου καί εὐχόμεθα ἡ μνήμη αὐτῶν νά
εἶναι αἰωνία.

Ὁ προκάτοχος τοῦ νῦν εὐκλεῶς ἱεραρχοῦντος ἀοίδιμος Μητροπολίτης κυρός Θεόκλητος εἰργάσθη μετά ζήλου πολλοῦ πρός ἀνέγερσιν αὐτοῦ τοῦ γηροκομείου. Τήν σκυτάλην ἀνέλαβεν ὁ Ἱερώτατος ἐν Χριστῷ ἀδελφός Μητροπολίτης κύριος
Ἀλέξανδρος. Διά τόν πρῶτον εὐχόμεθα νά συμπανηγυρίζῃ μετά τῶν Ἁγίων, διά τόν δεύτερον εὐχόμεθα νά δημιουργῇ ἐπί μήκιστον καί ἄλλα τοιαῦτα εὐαγῆ ἱδρύματα.
Εἰς τούς γέροντας εὐχόμεθα καλήν μετάνοιαν καί καλόν Παράδεισον. Ἡ Ἐκκλησία περιβάλλει ὑμᾶς μετά στοργῆς καί ἀγάπης ἥτις δέν ὑπάρχει εἰς κοσμικά γηροκομεῖα. Δοξάσατε τόν Πανάγαθον Θεόν διότι εὑρίσκεσθε ἐνταῦθα, ἔνθα ἡ θαλπωρή κατοικεῖ. Ἡ Ἐκκλησία ἀγαπᾷ τά τέκνα αὐτῆς.

 Ἀκούσατε τί λέγει Ἄννα ἡ Κομνηνή εἰς τήν Ἀλεξιάδα αὐτῆς κατά τόν 11ον αἰῶνα: «Εἶδα ἐγώ γρηά γυναῖκα νά ὑπηρετῆται ἀπό νεαρή κοπέλλα. Εἶδα ἄνδρα τυφλό νά χειραγωγῆται ἀπό ἄνδρα πού βλέπει. Εἶδα ἄνδρα χωρίς πόδια νά ἔχῃ πόδια ὄχι τά δικά του, ἀλλά ξένα. Εἶδα ἄνθρωπο χωρίς χέρια νά διακονῆται ἀπό ἄλλους ὑγιεῖς. Εἶδα βρέφη ὀρφανά νά τά περιποιοῦνται ξένες μητέρες. Εἶδα παραλύτους νά
ὑποβαστάζωνται ἀπό γερούς ἄνδρες. Καί ὡς ἐκ τούτου ἦτο διπλό τό πλῆθος αὐτῶν πού διατρέφονταν ἐκεῖ. Ἦσαν αὐτοί πού ἐξυπηρετοῦντο καί αὐτοί πού ἐξυπηρετοῦσαν καί διακονοῦσαν».

 Καί ὅλα αὐτά τά συγκινητικά ἐγίνοντο εἰς τό περίφημον ὀρφανοτροφεῖον τοῦ
Ἁγίου Παύλου, τό κείμενον «ἐν τοῖς πρός Ἀκρόπολιν μέρεσι» τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Καί τά ἱδρύματα ταῦτα θά ηὐξάνοντο ἐάν ἐλαμβάνομεν κατά νοῦν καί ἐφηρμόζαμεν τάς κελεύσεις Μιχαήλ Η’ τοῦ Παλαιολόγου (1261-1282).
Γράφει εἰς τό Τυπικόν τῆς Μονῆς τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, τήν ὁποίαν αὐτός
ἀνήγειρε: «Βούλεται ἡ Βασιλεία μου, ἵνα πᾶν, ὅ μετά συμπλήρωσιν ἑνός ἑκάστου
ἔτους ἀπολιμπάνεται τῇδε τῇ Ἱερᾷ Μονῇ χρηματικόν, ἐκδίδωται εἰς αἰχμαλώτων
ἀνάρρησιν, εἰς ὀρφανῶν ἀντίληψιν, εἰς παρθένων ἀπορίᾳ συνεχομένων, ἐννόμου γάμου κοινωνίαν καί σύζευξιν. Ἐάν ταῦτα ποιήσητε ἑκατονταπλασίονα λήψεσθε καί ζωήν αἰώνιον κληρονομήσητε».

Συγχαίροντες, ἐπευλογοῦμεν Πατριαρχικῶς τό ὑπέροχον ἔργον τοῦτο, εὐχόμενοι
τοῖς τε μοχθοῦσι καί κάμνουσι, τοῖς τε διακονοῦσι καί τοῖς τροφίμοις πᾶν δώρημα τέλειον καί πᾶν ἀπό Κυρίου ἀγαθόν.