Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ ἡ τῶν Πατρέων Πόλις

 τέρπου καί χόρευε τήν Κάραν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου ὑποδεξαμένη, σκίρτα καί ἀγάλλου καί τῷ Σωτῆρι βόησον.

Δόξα τῷ Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι.

Μόνο μέ αὐτά τά λόγια θά ἠδυνάμεθα νά περιγράψωμε τά ἱερά συναισθήματα καί τόν ἱερόν ἐσωτερικόν συγκλονισμόν, τόν ὁποῖον αἰσθανόμεθα  σήμερον, ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, ὁ Ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής καί φιλόθεος λαός, διότι ὑποδεχόμεθα τόν Ἱερόν καί Χαριτόβρυτον θησαυρόν, τήν μυρίπνοον καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ χρυσολόγου Πατρός τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας τοῦ Ἰωάννου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου.

Ἀπό τήν ὥραν πού ἠκούσθη ἡ εὐχάριστος εἴδησις,  ὅτι ἐνεκρίθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό αἴτημά μας τό ὑποβληθέν εἰς τόν Πανοσιολογιώτατον Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς, Μεγίστης καί Σεβασμίας τοῦ Βατοπαιδίου Μονῆς καί διά τό ὁποῖον εἶχεν συγκατατεθῆ ὁ πολυαγαπητός Καθηγούμενος καί ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδωκε τήν εὐλογίαν  ὁ Πατραϊκός Λαός εὐφραίνεται καί πανηγυρίζει διότι ὁ Κύριος τοιαύτην τιμήν περιποιεῖ εἰς τήν Ἀποστολικήν πόλιν μας.

Ἡ συγκίνησίς μας καθίσταται ἔτι μεγαλυτέρα διότι ἡ Ἁγία Κάρα τοῦ Μεγάλου Πατρός καί Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας ἐξερχομένη διά πρώτην φοράν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐπισκέπτεται τήν πόλιν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου πρός εὐλογίαν καί ἁγιασμόν πάντων ἡμῶν.

Καί ἤδη εἰς τόν Πάνσεπτον καί Πανίερον αὐτόν Ναόν ὁ Πρωτόκλητος τῶν Ἀποστόλων, ὁ Ἀνδρέας ὁ τῶν Πατρῶν Πολιοῦχος, ὁ φύλαξ Ἄγγελος τῆς Ἀχαϊκῆς πρωτευούσης, ὁ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἱδρυτής, ὑποδέχεται τόν διάδοχον αὐτοῦ εἰς τόν Θρόνον τῆς Βασιλευούσης τῶν Πόλεων. Ὁ Ἀπόστολος τόν Ἱεράρχην κατασπάζεται καί ὁ Ἱεράρχης τόν Ἀπόστολον σεβασμίως καταφιλεῖ. Ὁ πρῶτος τήν δοχήν ἡτοίμασε, ὁ δεύτερος τόν κόπον ἔλαβε νά φθάσῃ ἔως τήν Ἱεράν Ἀποστολικήν Καθέδραν τῶν Πατρῶν. Ὁ Ἀνδρέας τόν Ναόν ηὐτρέπισεν, ὁ Ἰωάννης τήν ἀποστολικήν φιλοξενίαν δέχεται. Ὁ τοῦ Πέτρου αὐτάδελφος τόν Σταυρόν αὐτοῦ βαστάζων, τόν τῆς Ἀνθούσης ἱερόν Γόνον, τόν Ἰωάννην, περιχαρῶς ὡς Ἀπόστολον προσφωνεῖ, διότι καί ὁ δεύτερος μέ τήν πάγχρυσον διδασκαλίαν του καί φλογερά κηρύγματά του, ἐσαγήνευσε ἔθνη καί λαούς εἰς τήν εἰς Χριστόν πίστιν. Καί ὡς ποτέ ὁ Πρωτόκλητος τῶν Ἀποστόλων Ἀνδρέας ὁ πανσεβάσμιος, μετά Στάχυος τοῦ Διαδόχου αὐτοῦ εἰς τόν Χρυσορρήμονα αἰσθητῶς ἐφάνησαν ἐνῶ προσηύχετο καί εἶπον εἰς αὐτόν «Χαίροις ὁ τῆς ἡμετέρας ἀρούρας γεωργός δοκιμώτατος» οὕτω καί σήμερον ὁ τῶν Πατρέων Ἱερός Πολιοῦχος τόν Ἰσαπόστολον περιχαρῶς ἐν Πάτραις καλωσορίζει. Πανηγυρίζει ὁ οὐρανός ἄνωθεν, ὡς θά ἔλεγεν ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, χαίρουσιν καί σκιρτῶσι οἱ ἐν τῷ αὐτῷ Ἄγγελοι, ἔχοντες ἐν μέσῳ αὐτῶν τήν ἀγγελοειδῆ ψυχήν καί τό μακάριον πνεῦμα τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὁλολαμπές καί ὁλόφωτον. Πανηγυρίζει καί ἡ γῆ κάτωθεν καί πάντες οἱ ἐν τῇ γῇ, ἄνθρωποι, ἔχοντες τό ζωομύριστον καί ἱερόν και θαυματόβρυτον αὐτοῦ Λείψανον καί ἀπολαμβάνοντες ἐξ αὐτοῦ πλουσίας τάς τῶν θαυμάτων χάριτας.

Ἡ τῶν Πατρέων Ἐκκλησία, στολισαμένη ὑποδέχεται σήμερον τόν χαριτόβρυτον θησαυρόν, τήν Ἁγίαν Κάραν τοῦ Ἱερωτάτου Πατρός καί περιχαρῶς καί χαρμοσύνως ἑορτάζει μεγαλοφώνως κράζουσα.

Χαίροις οἰκουμένης Θεῖε φωστήρ, ἱεραρχῶν δόξα, διδασκάλων ἡ κορωνίς, ρήτωρ τῶν ρητόρων, καί ποιμήν ποιμένων, κλέος τῶν θεολόγων, πάτερ Χρυσόστομε. Ἰδού ἦλθεν ἠ χελιδών ἡ πολύφωνος καί καλλίφωνος. Πάρεστι τό χρυσοῦν στόμα τό λαλῆσαν ὡς ἀληθῶς λόγους γλυκυτέρους κηρίου καί μέλιτος καί ποθεινοτέρους καί τιμιωτέρους λίθων πολυτελῶν.

Ἰδού ἡ γλῶσσα. ἡ βροντῶσα τά μεγαλεῖα τῆς χάριτος, ὡς πλήκτρῳ κρουομένη καί τόν Χριστόν τέλειον Θεόν καί τέλειον ἄνθρωπον καταγγέλουσα.

Ἦλθεν ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ὁ στύλος ὁ μέγιστος τῆς ὀρθοδοξίας, ὁ πῦργος ὀ ἄσειστος τῆς εὐσεβείας, ὁ τῆς Οἰκουμένης ἀπάσης διδάσκαλος καί φωστήρ (Γρηγόριος Ἀλεξανδρείας), ὁ κοινός τῆς Οἰκουμένης Πατήρ (Λέων ὁ Σοφός) τῆς Ἐκκλησίας τό Στόμα καί τῆς τῶν ἀνθρώπων εὐσεβείας ὀφθαλμός (Θεοδώρητος), ὁ τῶν τοῦ Θεοῦ ἀπορρήτων σοφός καί ὑποφήτης (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης), τό οὗς τό σεβάσμιον, ὁ νοῦς ὁ πύρινος, ὁ ποταμός ὁ Χρυσόρρειθρος.

Ὑποδεχόμεθα τόν Ἱεράρχην καί Διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος ἐποίμανε ἐν ὁσιότητι καί δικαιοσύνῃ τό λογικόν ποίμνιον καί ἐδίδαξε χρυσέοις ἔπεσι τόν λαόν τοῦ Θεοῦ περί τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῆς ὁδοῦ τῆς θεώσεως. Ἤ τί λέγω, ἔχομε ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐκεῖνον ὅστις μεγίστην παρρησίαν ἔχει πρός τόν Θεόν ὑπέρ πάντα Ἱεράρχην καί διδάσκαλον ὡς εἶδεν ὁ τῆς Ἀραβισσοῦ Ἐπίσκοπος Ἀδελφειός καί ὡς ὁ αὐτός μετά τήν φοβεράν ὀπτασίαν μαρτυρεῖ.

«Ἰωάννην τόν τῆς μετανοίας λέγεις; Ἄνθρωπος, ἐν σώματι ὤν, ἐκεῖνον ἰδεῖν οὐ δύναται! Ἐκεῖ γάρ παρίσταται, ὅπου ὁ θρόνος ὁ Δεσποτικός». Κατασπαζόμεθα τήν Κάραν ἐκείνου, ὅστις ἀνεδείχθη μέγας ἐκκλησιαστικός ρήτωρ καί τῶν θείων Γραφῶν ἐξηγητής. Ἐπί τοῦ σημείου τούτου οὐδέν χρειάζεται νά εἴπωμεν διότι καί οἱ λίθοι κεκράξονται, ὅτι δηλαδή ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ὑπερέβη ὅλους τούς ρήτορας καί εἰς τήν τέχνην καί τήν σοφίαν.

Ὑπερέβη δέ καί τούς ἑρμηνευτάς τῶν Θείων Γραφῶν. Γράφει περί αὐτοῦ ὁ ἀνώνυμος βιογράφος του, ὅτι ὁ βασιλεύς μέγας Θεοδόσιος, παρεκάλεσε Γρηγόριον τόν Θεολόγον νά ἐξηγήσῃ τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον, ὅστις καί ἤρχισε νά ἐξηγῇ. Παρακάλεσε δέ, ὁ Ἱερός πατήρ τόν Θεόν, νά τόν πληροφορήσῃ ἄν ἡ ἐξήγησις, εἶναι ὀρθή, καί τότε ἤκουσε φωνῆς λεγούσης «οὔτε σοί, οὔτε ἑτέρῳ τό τοιοῦτον ἀλλ’ ἤ Ἰωάννῃ δέδοται τῷ Ἀντιοχεῖ».

Καταφιλοῦμε τήν τιμίαν κεφαλήν τοῦ μάρτυρος, ὁ ὁποῖος πλεῖστα βάσανα καί μαρτύρια ὑπέστη διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τήν ἀγάπην, τόσον ὅταν εὑρίσκετο ἐπί τοῦ θρόνου του, κυρίως δέ εἰς τήν ἐξορίαν, ἕνεκα τῶν ὁποίων βασάνων ἰσάξιος τῶν Ἁγίων Μαρτύρων ἐδείχθη. Ὁ ἴδιος γράφει εἰς μίαν ἐπιστολήν του: «Ἀνηλώθημεν, ἐδαπανήθημεν, μυρίοις ἀπεθάνομεν θανάτοις! Καί ταῦτα ἴσασιν ἀκριβέστερον οἱ καί βραχεῖαν ῥοπήν ἡμῖν συγγενόμεναι, πρός οὕς οὐδέ διαλεχθῆναι τι μικρόν ἠδυνήθην, ὑπό τῶν συνεχόντων πυρετῶν καταβεβλημένος. Καί γάρ τῶν τά μέταλλα ἐργαζομένων καί τό δεσμωτήριον οἰκούντων, χαλεπώτερα καί πεπόνθαμεν καί πάσχομεν». Ὁ Ἀνώνυμος γράφει ὅτι ὁ Ἅγιος εἶδε ἐν ἐγρηγόρσει εὑρισκόμενος τήν Κυρίαν Θεοτόκον, ἡ ὁποία ἦλθεν εἰς αὐτόν καί φωνῇ χαριεστάτῃ προσφεγγομένη,  εἶπε πρός αὐτόν: «Ἰωάννη, τοῦ ἐμοῦ θειοτάτου Υἰοῦ καί Θεοῦ ὑμνητά, καλῶς τόν τῆς ἀσκήσεως ἀγῶνα ἠγώνισας, καλῶς τό λογικόν ἐποίμανας ποίμνιον, ἀλλ’ ἀνδρίζου ἔτι καί κραταιοῦ. Ἰδού γάρ καί μαρτυρικός ἀναμένει σε δρόμος καί ἀθλητικόν διά ποικίλων πόνων καί πειρασμῶν ὑπήνοικται στάδιον, ἵνα σου τό δοκίμιον φανερόν, ἐν τε γῇ καί οὐρανῷ καταστῇ· ὅ παρά Θεῷ καί μόνῳ τανῦν ἐστι γινωσκόμενον· ἀγαλλιάσθω οὖν σου καί χαιρέτω τό πνεῦμα, ὅτι σοι καί χαρά ἐν οὐρανοῖς, ἀναλόγως τῶν θλίψεων τεταμίευται».

Καί  τόν ἐλεήμονα Πατέρα, ἀδελφοί μου, ἐνώπιον ἡμῶν ἔχομεν, ὡς ἱερόν πρότυπον ἀγάπης καί εὐσπλαγχνίας, ὡς χαρακτηριστικῶς ἀναφέρει περί αὐτοῦ ὁ Θεοδώρητος Ἐπίσκοπος Κύρου: «Ἄλλος αὐτόν ἕλκει βοηθόν ἁρπαζόμενος, ἄλλος καλεῖ δικαζόμενος σύνδικον, ἄλλος ὑπέρ τροφῆς ἱκετεύει, γυμνός ὑπέρ ἐνδύματος· ἄλλος εἰς παράκλησιν δεῖται, δεσμῶν ἕτερος ἀπολυθῆναι βοᾶ, ἕλκει τις ἄλλος πρός νόσων ἐπίσκεψιν, ἕτερος, παραστάς χρέος ὁδύρεται.... χήρα βοᾶ τό ἐλέησον, ἄλλη τήν ὀρφανίαν ὀδύρεται· μυρίαι τῷ πατρί καθ’ ἑκάστην πρός ἑκάστους ὑπέρ ἑκάστου τροπαί». (Βλ. Δημ. Σ. Μπαλάνου, Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι καί ἡ ἐποχή των, Ἀθῆναι 1926, σ.σ. 19-20).

Διά τοῦτο καί ἡμεῖς, ἀδελφοί Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες καί Λαέ τοῦ Θεοῦ χαριτωμένε καί εὐλογημένε, ἐπειδή ὡς καί ὁ ἴδιος ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μέ τήν πάγχρυσον γλῶσσαν του μᾶς λέγει «Ἑορτή ἐστιν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξις, ψυχῆς εὐλάβεια, πολιτείας ἀκρίβεια» ἀπεφασίσαμεν τό ἐλάχιστον νά πράξωμεν μιμούμενοι τό Ἱερώτατον Πατέρα καί Διδάσκαλον, μήπως καί ἐλεηθῶμεν παρά Κυρίου.

Ἀπό τάς πρώτας ἡμέρας τῆς ἐνταῦθα ποιμαντορίας μας καί ἐξ ἀφορμῆς τῶν ὅσων ἴδωμεν εἰς τά μεγάλα Νοσοκομεῖα τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν προσευχήν θερμήν ἐνεπέμψαμεν καί ἀναπέμπωμεν πρός Κύριον ὅπως εὑρεθῇ ὁ κατάλληλος χῶρος καί τρόπος, ὥστε νά ἀνεγείρωμεν ξενῶνα πρός φιλοξενίαν καί ἀπαντοχήν συγγενῶν τῶν ἀσθενῶν, τῶν νοσηλευομένων εἰς τά Νοσοκομεῖα τῆς πόλεώς μας. Κύριος εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μας καί πρό ὀλίγου καιροῦ ὑπό εὐσεβεστάτων ἀδελφῶν, χωρίς νά ἀναμένωμεν τό τοιοῦτον, παρεχωρήθη τό οἰκόπεδον διά τήν ἀνέγερσιν τοῦ ξενῶνος. Ἡ περαιτέρω σκέψις μας εἶναι ἡ ἐξῆς: Ὅσα χρήματα εὑρεθοῦν εἰς τά παγκάρια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου κατά τό τριήμερον προσκύνημα τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἅπαντα θά χρησιμοποιηθοῦν διά τήν ἀπαρχήν τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ξενῶνος. Ἤδη τά παγκάρια τοῦ Ναοῦ ἐσφραγίσθησαν καί θά ἀποσφραγισθοῦν ἅμα τῇ ἀποχωρήσει τῆς Ἁγίας Κάρας, τῆς καταμετρήσεως γενησομένης ὑπό εἰδικῶς ὁρισθείσης πρός τοῦτο ἐπιτροπῆς ἀποτελουμένης ἀπό:

1)Ἐκπρόσωπον τοῦ κ. Δημάρχου Πατρέων,

1)     Ἐκπρόσωπον τοῦ κ. Νομάρχου Ἀχαΐας,

2)     Ἐκπρόσωπον τῆς ἁρμοδίας Β’ Δ.Ο.Υ.,

3)     Μέλος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀνδρέου, μέ πρόεδρον τόν Μητροπολίτην.

Κάποιοι ἠρώτησαν «καί μετά ταῦτα τί καί πῶς;». Ἡμεῖς τήν πᾶσαν ἐλπίδα τῷ Κυρίῳ ἀνεθέμεθα ὅστις θά οἰκονομήσῃ διά τήν συνέχισιν τοῦ ἔργου διά πρεσβειῶν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Πάντοτε ὁ Θεός θαυματουργικά ἀπαντᾶ εἰς τά, μετά πίστεως βαθείας, ἀναπεμπόμενα αἰτήματα τῶν ἀνθρώπων. Ἴσως καί διά τήν περίπτωσίν μας αὐτήν φωτίσει ἀνθρώπους ἰδικούς του, ὄργανα ἰδικά του εἰς τούς ὁποίους ἔχει δώσει ὁ ἴδιος τήν δυνατότητα νά ἔχουν τήν δύναμιν καί τά μέσα, ὥστε νά βοηθοῦν εἰς ἔργα ἀγάπης καί εὐποιΐας διαψεύδοντες οἱ ἐλεήμονες, ὅτι ἡ ἀγάπη ἔλαβε διαζύγιον ἀπό τήν δύναμιν.

Βεβαίως ἀδελφοί μου, ἡ τοιαύτη χάρις καί εὐλογία ὥστε νά ἔχωμεν σήμερον ἐν Πάτραις τήν τιμίαν Κάραν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὀφείλεται πρωτίστως εἰς τήν οἰκονομίαν τοῦ Κυρίου καί εἰς τάς πρεσβείας τοῦ Ἁγιωτάτου πατρός Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ὅμως ἡ πρόνοια τοῦ Κυρίου ἐχρησιμοποίησε ὡς ὄργανον αὐτῆς, τόν Πανοσιολογιώτατον Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς καί Μεγίστης Μονῆς τοῦ Βατοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ἀρχιμανδρίτην κ. Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος ἐν πλησμονῇ ἀγάπης ἠθέλησε νά ὑπηρετήσῃ τήν βουλήν τοῦ Θεοῦ καί νά συνεργήσῃ διά τῆς θετικῆς ἀπαντήσεώς του ὥστε νά ἔλθῃ ἡ Ἁγία Κάρα ἐν Πάτραις.

Πανοσιολογιώτατε Ἅγιε Καθηγούμενε, κατά μῆνα Ὀκτώβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους χάριτι θείᾳ καί ὑμετέρα εὐγενεῖ προσκλήσει εὑρέθημεν εἰς τό Περιβόλι τῆς Παναγίας μας, εἰς τόν Ἁγιώνυμον Ἄθωνα καί δή καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Βατοπαιδίου, ὅπου φυλάσσεται ἡ Σεβασμία  Κάρα τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καί ὅπου ὑμεῖς ὡς φύλαξ ἄγγελος μετά τῆς ἐν Χριστῷ Ἁγίας Συνοδείας σας φυλάσσεται τήν Ἁγίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας παράδοσιν, προσφέροντες άνεκτιμήτους ὑπηρεσίας οὐχί μόνον εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀλλά καί εἰς τό Χριστώνυμον ἡμῶν Ἔθνος. Ἡ πνευματική προσφορά τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου εἶναι γνωστή τοῖς πᾶσι καί ἐκτείνεται καί πέραν τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος,  ἀφοῦ εἰς αὐτήν εὑρίσκουν πνευματικόν καταφύγιον καί λιμένα σωτηρίας, ἄνθρωποι, ἀπό κάθε σημεῖον τῆς γῆς. Φῶς καί ἅλας, ἁγιασμοῦ πηγή τό Ἱερόν Μοναστήριόν σας λάμπει ὡς ἥλιος τετρακτινοπύρσετος. Ἡ ἰδική σας λαμπρά προσωπικότης, ὅστις ἔλκετε τήν καταγωγήν ἀπό τά μαρτυρικά χώματα τῆς πολυπάθου καί πολυβασανισμένης Ἑλληνικοτάτης Κύπρου, ἀλλά καί ἡ πνευματικότης ὅλης τῆς Ἀδελφότητος βοηθοῦν, ὥστε ψυχαί θεονοσταλγικαί νά εὑρίσκουν τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας διά τῆς μετανοίας, προκειμένου διά τῶν πνευματικῶν ἀγώνων νά φθάσουν εἰς τήν θέωσιν.

Ὁ Ἐπίσκοπος καί τό πλήρωμα τῆς Ἀποστολικῆς καί θεοσώστου Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν σᾶς εὐχαριστοῦν καί σᾶς εὐγνωμονοῦν, Ἅγιε Καθηγούμενε, διά τήν μεγάλην εὐλογίαν, τή ὁποίαν μᾶς ἐκομίσατε ἐν Πάτραις.

Ὡς εὖ παρέστητε μετά τῆς συνοδείας σας ἐκ τῶν εὐλαβεστάτων μοναχῶν καί τῶν λαϊκῶν ἀδελφῶν. Εὐχόμεθα ἐκ βάθους ψυχῆς, ὅπως Κύριος Θεός, χαρίζηται ὑμῖν πλουσίαν τήν Χάριν Αὐτοῦ καί τήν εὐλογίαν διά πρεσβειῶν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὥστε εἰς ἔτη ὡς πλεῖστα νά διακονῆτε εἰς τάς αὐλάς αὐτοῦ φωτίζοντες, ἀγαπῶντες τούς ἀνθρώπους καί προσευχόμενοι ἐν τε ταῖς λιταῖς καί προσευχαῖς ὑμῶν ὑπέρ πάντων ἡμῶν.

Εἰς ἔνδειξιν τιμῆς καί εὐχαριστίας πρός τό ὑμέτερον πρόσωπον καί τήν περί ἡμᾶς Ἁγίαν ἀδελφότητα καί εἰς κύρωσιν τῶν ἀκαταλύτων πνευματικῶν δεσμῶν μεταξύ τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατρῶν καί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου σᾶς προσφέρομεν τό μετάλλιον τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, εὐχόμενοι ὑγιείαν εἰς ὑμᾶς κατ’ ἄμφω καί μακροημέρευσιν πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων.